sobota, 14 września 2013

ROZDZIAŁ 11

W całym domu od rana roznosił się zapach wigilijnych potraw. Naprawdę pachniało cudownie. Zadaniem moim i Justina było po prostu nie przeszkadzanie w przygotowaniach, więc siedzieliśmy w ogromnym salonie i oglądaliśmy świąteczne komedie.
- Ktoś chętny do pomocy przy ubieraniu choinki?- przerwał nam seans filmowy dziadek Justina.
- Ja! - zerwaliśmy się z Justinem na równe nogi - Zawsze to uwielbiałam. - dodałam stając u boku mężczyzn.
Zabraliśmy się za ustawianie drzewka, żeby następnie pięknie je udekorować. Justin zachowywał się przy tym jak małe dziecko, któremu uśmiech nie znika z twarzy. Kiedy skończyliśmy nasze zadanie, choinka wyglądała.. przyzwoicie.
- Dobrze, idzcie się przygotować. Za 20 minut wszyscy tu będą i będziemy mogli zacząć kolację. - powiadomiła nas babcia Diane.

Kiedy gotowi zeszlimy na dół, goście byli już w salonie. Justin nie żartował mówiąc, że będzie cały dom ludzi. Przywitałam się z każdym z osobna, próbując zapamiętać wszystkie imiona. Niestety, okazało się, że rodzeństwo Justina dzisiaj nie dotrze z powodu chorony Jaxona i nie będę miała okazji ich poznać.
Po tym, jak dziadek Bruce, jako głowa rodziny złożył wszystkim życzenia świąteczne, w końcu mogliśmy zacząć kolację. Okazało się, że zapach przygotowanych potraw równał się z ich smakiem w stu procentach. Pycha! Przy kolacji miałam możliwość poznania lepiej kuzynki Justina, Veroniki. Przemiła osoba.
- Czas rozpakować prezenty! - przerwał moją rozmowę z Veroniką, mój chłopak.
- Taaaaak! - zawołała młodsza część gości.
Justin podbiegł do choinki i zaczął rozdawać prezenty.
- Ten dla babci Diane. - uśmiechnął się wręczając dużą paczkę swojej babci.
- Dziękuję skarbie. - odwzajemniła jego uśmiech. - Ciężki! - zaśmiała się.
- Hmm, a co tutaj mamy? To dla ciebie Tommie.
- Dzięki Justin! - zachichotał brat Veroniki.
- Rozpakuj, jestem ciekaw co dostałeś! - powiedział zaciekawiony Justin.
- Zobacz! To samochód na pilot! Mikołaj jest super! - krzyczał Tommie, a wszyscy w salonie śmiali się.
Nasze mamy były zachwycone prezentami, które od nas otrzymały. Właściwie, każdy cieszył się ze swoich upominków.
- A to dla ciebie. - powiedział Justin podając mi pudełeczko.
- Dziękuję. - odpowiedziałam. - A ten dla ciebie. - uśmiechnęłam się podając mu prezent dla niego.
- No nie wierzę! - zaśmiałam się kiedy otworzyłam prezent od Justina.
- Coś nie tak? Nie podoba Ci się?! - zmartwił się chłopak.
- Nie! Naszyjnik jest piękny, wszystko jest piękne. - uśmiechnęłam się cmokając go w policzek.
- Więc o co chodzi? - jego mina nadal była zmartwiona a teraz na dodatek zdziwiona.
- Otwórz swój. - zaśmiałam się.
Okazało się, że oboje wpadliśmy na taki sam pomysł. Tak jak swoim mamą, sobie nawzajem kupiliśmy naszyjniki z naszymi inicjałami.
- Kiedy to zrobiłaś? Przecież cały czas byliśmy razem. - śmiał się Justin.
- Ma się swoje sposoby. - również się śmiałam.
- Dziękuję! - uśmiechnął się i tym razem to on pocałował mnie w usta.
- Ja też. Za wszystko. - odpowiedziałam.
Po kilku godzinach wspólnie spędzonego czasu, goście zaczęli odjeżdzać lub szli spać do pokoi.
- Jesteś zmęczona? - zapytała moja mama.
- Nie, jest dobrze. - uśmiechnęłam się do niej.
- Cieszę się, że tu jesteśmy. - odwzajemniła mój uśmiech.
- Ja też mamo, ja też. - odpowiedziałam przytualając ją mocno. - To moje najlepsze święta w życiu. - dodałam.
- Miło widzieć moją córkę szczęśliwą. - uśmiechnęła się smutno.
- Coś nie tak mamo?
- Wszystko jest w porządku. - odpowiedziała mi szybko zmieniając wyraz twarzy. - Ty nie jesteś zmęczona, za to ja podwójnie. Pójdę się położyć, a wy sobie siedżcie. - pogłaskała mnie po ramieniu i wstała. - Dobranoc wszystkim.
- Dobranoc. - odpowiedzieliśmy równo.
Dziadek Justina to z pewnością najlepszy kawalarz na świecie. Do 2 w nocy opowiadał nam kawały i różne śmieszne historie. Uśmieliśmy się za wszystkie czasy, do momentu kiedy babcia Diane nie kazała "dać młodym spokoju". Jednak my nie mieliśmy dosyć nawet jak wszyscy poszli spać. Razem z Veroniką, Ryanem, Chazzem i Justinem siedzieliśmy prawie do rana gadając tak naprawdę o niczym. Dopiero koło 5 nad ranem przegraliśmy ze zmęczeniem i rzuciliśmy się na kanapy w salonie.

Rano, a dokładniej w południe dowiedzieliśmy się, że Jaxon nadal jest chory i nie będzie mógł przyjechać żeby spotkać się ze swoim bratem. Postanowiliśmy więc pojechać do niego. Czekała nas dwugodzinna podróż, więc mieliśmy trochę czasu aby pobyć sami.
- I jak ci się podobają święta w Kanadzie? - zapytał Justin kiedy jechaliśmy samochodem.
- Super! Zakochałam się w tym miejscu, w tej atmosferze, tych ludziach. To najlepsze święta w moim życiu! - wyszczerzyłam się do niego w głupokowatym, jak mi się wydaje, uśmiechu.
- To się cieszę. - uśmiechnął się mój chłopaka. - Bo moje również. - dodał po chwili głaszcząc moje kolano.
To jest ta chwila, kiedy chcę żyć wiecznie. Jestem najszczęśliwszą osobą na świecie, mam cudownego chłopaka, święta moich marzeń właśnie trwają więc czego chcieć więcej? Niczego, mam dosłownie wszystko.

Zapukaliśmy w drzwi frontowe domu taty Justina, które chwilę później się otworzyły.
- Justin, synu! - krzyknął oszołomiony mężczyzna, po czym przytulił Justina.
- Tak, cześć tato.. - zaśmiał się chłopak, kiedy wydostał się z uścisku swojgo ojca. - Ym, to Kate, moja dziewczyna. - uśmiechnął się. - Pomyśleliśmy, że skoro nie możecie przyjechać do nas, to my przyjedziemy do was. Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko?
- Miło mi cię poznać, Kate. Jestem Jeremy. Oczywiście, że nie mam nic przeciwko! Cieszę się, że przyjechaliście.
- Kto to? - usłyszałam głos małej dziewczynki. - Justinnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnn!! - wybiegła zza roku wprost w objęcia Justina.
- Cześć Księżniczko!
- Heej! Czemu tak długo nie przyjeżdżałeś? Tęskniłam za tobą! Jaxon jest chory i nie mogliśmy pojechać do babci na Gwiazdkę. - powiedziała smutnym głosem.
- Wiem, wszystko wiem. Dlatego przyjechaliśmy do was, bo też strasznie tęskniłem! - odpowiedział mój chłopaka. - Chodź, poznasz kogoś.
- Hej. - powiedziałam do małej Jazmyn. - Jestem Kate.
- Hej. - odpowiedziała mi nieśmiało. - Ja jestem Jazzy.
- Wiem, dużo o tobie słyszałam od twojego brata. - uśmiechnęłam się. - Cieszę się, że w końcu mogłam cię poznać osobiście.
- Jesteś jego dziewczyną? - zapytała tym razem mniej nieśmiało.
- Tooo ja idę zobaczyć co z Jaxonem. - zaśmiał się Justin i zniknął za rogiem.
- Właściwie to.. tak. Mam nadzieję, że nie masz mi tego za złe.. - powiedziałam niepewnie. Trudno mi uwierzyć, że 5-latka wprawiła mnie w zakłopotanie.
- No co ty, jesteś ładna. Możesz być jego dziewczyną. - uśmiechnęłą się do mnie, a ja zachichotałam. - No to się cieszę. Chodź, poszukamy twoich braci. - dodałam.

- To dla ciebie. - usłyszałam głos Justina z pokoju obok którego przechodziłyśmy.
- Tutaj są, Jaxon musi leżeć w łóżku. - powiedziała Jazzy ciągnąc mnie za rękę do pomieszczenia gdzie siedzieli chłopcy.
- Oo, jesteście. Proszę, to prezent dla ciebie. Mikołaj zostawił go u babci. - powiedział Justin wręczając swojej siostrze ogromny pakunek.
Dzieciaki bardzo cieszyły się ze swoich prezentów i od razu zaczęły się nimi bawić. Spędziliśmy w pokoju Jaxona grubo ponad godzinę. Dopiero kiedy Jeremy zawołał nas do salonu, oderwaliśmy się od zabawek. Poznałam żonę Jeremiego, porozmawialiśmy, zjedliśmy obiad i wróciliśmy do pokoju Jaxona, żeby nie czuł się samotny. Kiedy zaczęło się ściemniać, niestety musieliśmy pożegnać się z rodzeństwem Justina i wracać do domu jego babci.
- Obiecaj, że następnym razem przyjedziesz na dłużej. - płakała mała Jazzy.
- Obiecuję. Na pewno przyjadę już niedługo. Albo wy przyjedziecie na przerwę zimową do nas, co ty na to? Pójdziemy na lodowisko, hm? - próbował ją pocieszyć Justin.
- Mhm.. - odpowiedziała nadal szlochając.
- Ej, Księżniczko. Nie płacz, bo ja będę płakał. Zadzwonie do ciebie wieczorem i powiesz mi czy Lolly już śpi, okej? Ale obiecaj, że nie będziesz już płakać. - uśmiechnął się wskazując na lalę, którą jej podarował.
- Okej. - uśmiechnęła się lekko puszczając Justina.
- Pa maluchy. - powiedziałam do Jaxona i Jazzy, na co oni przybiegli do mnie i mnie przytulili. Byłam zaskoczona, pozytywnie oczywiście.
- Przyjedziesz jeszcze do nas? - zapytał Jaxon.
- Tylko wtedy, jeśli wskoczysz spowrotem do łóżka. Inaczej będziesz dłużej chory. - odpowiedziałam lekko targając jego włosy.
Pożegnaliśmy się jeszcze raz ze wszystkimi domownikami i wsiedliśmy do samochodu.


- Nananananana, to już dziś, to już dziś! - ćwierkała radośnie Veronika od samego rana.
- Co takiego? - zapytałam w połowie jeszcze śpiąc.
- Jak to co? Impreza u Ryan'a. Dzisiaj Nowy Rok kochana!
- Ach o to się rozchodzi, okej. - odpowiedziałam przewracając się na drugi bok. - Pogadamy jak sie obudzę.
- Nie ma mowy! Wstawaj już! Musimy zacząć przygotowania! - zaczęła skakać po moim łóżku dziewczyna. Tak jak ją lubię, tak w tym momencie ją znienawidziłam.
Moja mama razem z mamą Justina wróciły po Świętach do domu, a ja z Justinem zostaliśmy dłużej, aby móc tutaj w groni jego starych przyjaciół móc przywitać Nowy Rok. Jeśli jednak mam dotrwać do północy, wolałabym się wyspać niż wstawać wcześnie rano.
- Która jest właściwie godzina? - zapytałam Veronikę.
- Zaraz 13.
- Która!? O Boże. Gdzie jest Justin? - niespodziewałam się, że już jest ta godzina. Myślałam, że może 10..
- Chyba u Ryan'a. Coś tam mieli szykować, nie wiem. Wstawaj, musimy się przygotować na ten wieczór i nooooooc!
- Już wstaje. - odpowiedziałam zakrywając twarz kołdrą.

- Wszystko mamy? Sprawdzcie, żeby później nie było kłopotów z prowiantem. - zawołał Chazz kiedy skończyliśmy przygotowania do imprezy.
- Wszystko jest, nie ma co się martwić. Brakuje tylko ludzi. - odpowiedział Justin.
- No dobra, to ja nie chcę was wyganiać czy coś, ale mam zamiar teraz się wyspać, więc won z mojego domu i do zobaczenia o 19. - zaśmiał się Ryan'a.
- Mam zamiar zrobić to samo. - burknęłam wychodząc na zimne ulice Stratford.
- Ja też. - rzucił Justin. - Zadzwonili o 9 i kazali mi przyjść wszystko przygotowywać. Jestem nieżywy. - dodał ziewając.
- Mamy jakieś 3 godziny żeby się wyspać, przygotować i tutaj wrócić.
- Najważniejsze to wyspać się, reszte jakoś się ogarnie. - zaśmiał się mój chłopak.

__________________________________________________________________________________
Okej, najprawdopodobniej wszyscy mnie tutaj nienawidzicie, ale no PRZEPRASZAM!
Pracowałam w wakacje, więc nie miałam kiedy usiąść i czekokolwiek napisać, teraz mieszkam gdzieś indziej i tam nie mam dostępu do internetu. Pozostają weekendy, kiedy jestem w domu i mogę wejść coś napisać. Dlatego umawiamy się, że rozdziały będą pojawiały się w weekendy.
A, co najważniejsze, dziękuję, że mimo że rozdziały nie pojawiały się przez przeszło 2 miesiące to wy nabiliście 2 tysiące więcej wyświetleń. Nie spodziewałam się tego, naprawwdę! Ponad 4 tysiące, cieżko mi uwierzyć!
Co do komentarzy.. Wszystko wyjaśnione, najnormalniej w świecie nie odblokowałam możliwości dodawania ich przez osoby anonimowe, teraz jest taka możliwość, więc czytam = komentuję? Byłoby spoko!
Jeszcze jedną ważną wiadomość miałam, ale zapomniałam!
Ach tak! Byłam zmuszona do zmiany twittera, nie mogę go tutaj podać, więc jeśli chcecie załapać ze mną jakiś kontakt, czy być informowani o rozdziałach, to możecie zostawić swoją nazwę w komentarzu, albo odezwać się na asku, którego chyba nie podawałam wcześniej, więc oto on - ASK.
A i rozdział powyżej jest mega naciągany, pisany na żywca, niesprawdzony, za dużo dialogów, mało treści i w stu procentach bezsensowny, ale musiałam coś napisać, jak zobaczyłam ilu was tu było no i jakoś tak.
Dobra, bo notka zaraz będzie dłuższa od rozdziału.
PRZEPRASZAM I DZIĘKUJĘ JESZCZE RAZ! x
 


środa, 10 lipca 2013

ROZDZIAŁ 10

- Witam Państwa serdecznie na pokładzie samolotu naszych linii lotniczych. Będę do Państwa dyspozycji aż do czasu, kiedy wylądujemy w Kanadzie. W razie potrzeby, proszę mnie wezwać poprzez naciśnięcie przycisku po Państwa prawej stronie. Teraz niech Państwo się rozluźnią, za 5 minut odlatujemy. - wyrwała mnie z zamyślenia stewardessa.
Przez ostatnie dwa tygodnie nie myślę o niczym innym jak o naszej podróży do Kanady. Nie wiem co było większe - zaskoczenie, czy radość, kiedy mama zgodziła się, abyśmy spędziły Święta Bożego Narodzenia u babci Justina. Jednak radość wyparowała przy pierwszym samolotowym schodku, a jej miejsce zajął strach. Paniczny strach. Myślałam, że jestem odważniejsza i zwykły lot samolotem to dla mnie nic takiego, a okazuje się, że jest wręcz przeciwnie. Od kilku minut siedzę sparaliżowana w fotelu między mamą a Justinem, który stara się mnie jakoś uspokoić. Jego starania idą na marne, bo naprawdę, wizje, które tworzą się w mojej głowie są silniejsze ode mnie.
- Kochanie, naprawdę wszystko będzie dobrze. - wciąż zapewniał mnie mój chłopak.
- Wiem, ale i tak cholernie się boję. Jestem porąbana. - pokręciłam głową.
- To normalne podczas pierwszego lotu. - pogłaskał moją dłoń, którą cały czas trzymał.
- Proszę Państwa, startujemy. - usłyszeliśmy głos tej pieprzonej stewardessy. Serio, działa mi na nerwy swoim ciągłym gadaniem.
- O cholera! - poczułam jak wszystkie moje wnętrzności podskakują do góry kiedy samolot startował.
- To tylko 5 godzin lotu, będzie dobrze. - Tylko 5 godzin? Serio Justin? pomyślałam od razu, ale nie zdążyłam tego powiedzieć bo przerwał mi nie kto inny, jak stewardessa.
- Uwaga, uwaga! Za chwilę czekają nas małe turbulencje, jednak to nic niebezpiecznego. Proszę zachować spokój.
- Że co?! O nie Justin! Ja chcę wysiąść, teraz serio się boję i nad tym nie zapanuję! - zaczęłam panikować.
- Hej, hej kochanie! Jestem przy tobie, wszystko jest dobrze. Na tym odcinku zawsze są turbulencję, a jak widać, jeszcze żyję. - uśmiechnął się do mnie pocieszająco.
- Mów do mnie, mów tak, żebym nie mogła myśleć o tym pieprzonym locie. - zwróciłam się błagalnym tonem do chłopaka.
- Okej.. Opowiem ci trochę o Kanadzie, a ty się rozluźnij. - zaczął i w tym samym momencie szarpnęło samolotem a ja prawie wyskoczyłam z fotela. - Spokojnie kochanie. - złapał mocniej moją dłoń i zaczął ją głaska tak jak wcześniej.
Justin zaczął opowiadać o swoich dziadkach, o świętach w Kanadzie kiedy szarpnęło nami tak mocno, że uderzyłam głową w siedzenie przede mną. Kompletnie nie wiedziałam co się dzieje. Spojrzałam na mamę, która najwidoczniej też się uderzyła, bo mocno trzymała się czoła. W momencie kiedy chciałam zobaczyć czy Justinowi się coś stało, znów byliśmy w stanie turbulencji i tym razem również uderzyłam się w głowę i chyba straciłam przytomność. Wtedy poczułam ogromny gorąc, jakbym siedziała przy kominku a moje nogi były ogrzewane przez jego ogień. Chciałam poruszyć nogami, bo było mi stanowczo za gorąco, ale nie mogłam. Nic nie mogłam zrobić. Nagle zdałam sobie sprawę z tego, że temperatura przy moich nogach jest coraz większa. Mimo ogromnego bólu głowy postanowiłam otworzyć oczy i wtedy ujrzałam coś strasznego. Wokół mnie były porozwalane fotele i inne części samolotu. Nigdzie nie było Justina ani naszych mam. Spojrzałam w dół, żeby sprawdzić czemu pieką mnie nogi, a moim oczom ukazał się ogień. Płonęłam! Moje ciało płonęło! Zaczęłam krzyczeć, wyrywać się z pasów, ale nie miałam siły, byłam zbyt słaba.
- Kate! Kate! - usłyszałam głos mojej mamy.
- Mamo! Gdzie jesteś?! Gdzie wy wszyscy jesteście?! Pomocy! - krzyczałam ile sił w płucach.
- Kate! Kochanie! - teraz wołał mnie Justin. Cholera jasna, gdzie oni wszyscy są?! Nagle poczułam szarpnięcie za ramiona i otworzyłam oczy, które nie wiem kiedy zamknęłam. - W końcu, Kate! Co ci się śniło?! Strasznie się rzucałaś po fotelu! Wszystko w porządku?! - Justin patrzał na mnie z przerażeniem w oczach.
Kompletnie nie wiedziałam co się dzieje i gdzie jestem. Zaczęłam rozglądać się wokół i okazało się, że wciąż znajdujemy się w samolocie, a cała sytuacja sprzed chwili to głupi sen.
- Kate, wszystko dobrze? - ponowiła pytanie moja mama.
- Tak, myślę, że tak. Miałam tylko zły sen. Długo jeszcze będziemy lecieć? - zapytałam wciąż oszołomiona tym, co mi się śniło.
- Nie, za jakieś 15 minut lądujemy. Moje opowieści były aż tak nudne, że przespałaś całą podróż. - uśmiechnął się Justin.
 - Gdybyś wiedział co mi się śniło. - opadłam na fotel i wypuściłam powietrze, które wciąż wstrzymywałam.

Z wielką ulgą i trzęsącymi się nogami opuściłam pokład samolotu.
- Witajcie w Kanadzie! - zawołała śpiewnym głosem mama Justina.
- Jak się czujesz? Lepiej? - zapytała moja rodzicielka.
- Tak, jestem przeszczęśliwa opuszczając to miejsce. - wskazałam na samolot i wszyscy się zaśmiali.
- No to co? Najpierw jedziemy do babci się przywitać, a później się zobaczy. - zawołał Justin, a jego oczy były przepełnione ekscytacją.
Droga z lotniska do domu dziadków Justina trwała niecałe 30 minut. Obserwowałam bacznie ulice Kanady, które bardzo różniły się od tych w naszym mieście. Wszystkie domy były pięknie przystrojone i lekko zaśnieżone. Ludzie na ulicach śmiali się, dzieci lepiły bałwany i inne bałwanopodobne stwory. Zakochałam się w tym miejscu!
- Jesteśmy na miejscu. - zawołał Justin uśmiechając się od ucha do ucha.
Tak jak inne domy, dom dziadków Justina był duży, piękny i starannie przystrojony. Kiedy weszliśmy do środka, w powietrzu poczuliśmy zapach świątecznych ciasteczek, co momentalnie wywołało uśmiech ma mojej twarzy.
- Mamo, tamo! Przyjechaliśmy! - krzyknęła Pattie. Nagle zza drzwi wyłoniła się kobieta, jak podejrzewam babcia Justina i z łzami w oczach zaczęła ściskać swoją córkę i wnuka.
- Babciu, to moja dziewczyna, Kate, i jej mama, Emily. - przedstawił nas mój chłopak.
- Dzień dobry. - przywitałyśmy się obie z mamą i uśmiechnęłyśmy, a babcia złapała nas w mocnym uścisku.
 - Jestem Diane. - powiedziała gdy nas puściła.
- A gdzie dziadek? - zapytał Justin.
- A gdzie on może być? Siedzi w salonie przed telewizorem i nic mi nie pomaga. - zaśmiała się Diane.
- My pani chętnie pomożemy. - uśmiechnęła się moja mama.
- Diane, złotko, mów mi Diane. - również się uśmiechnęła. - Jesteście na pewno zmęczeni podróżą, poradzę sobie.
- Przeciwnie, ja odpoczęłam. Dawno nie spędziłam tylu godzin siedząc. - zaśmiała się mama.
- Dobrze, chodźcie. Najpierw coś zjecie, opowiecie co tam u was, a później zajmiemy się robotą. - powiedziała kobieta prowadząc nas do kuchni.
- My pójdziemy przywitać się z dziadkiem. - zawołał Justin łapiąc mnie za rękę. Chwilę później byliśmy już w dużym salonie, w którym znajdowała się wielka, pięknie przystrojona choinka.
- Cześć dziadku! - przytulił się do staruszka Justina.
- O chłopaku! Co ty tu robisz? - zapytał zaskoczony mężczyzna.
- Przyjechaliśmy na święta. - zaśmiał się Justin. - Chcę ci kogoś przedstawić! - Justin machnął do mnie ręką, żebym do niego podeszła więc tak zrobiłam.
- Dzień dobry. - powiedziałam nieśmiało.
- Chłopaku! Kim jest ta piękna dama? - zapytał dziadek Justina.
- To Kate, moja dziewczyna. - powiedział dumnie chłopak, na co zachichotałam.
- Witaj, młoda damo! - powiedział wstając i przytulając mnie do siebie. Chyba wszyscy w rodzinie Justina lubią się przytulać. - A więc uziemiłaś naszego chłopaka. Gratuluję! - zaśmiał się, a ja do niego dołączyłam.
Chwilę posiedzieliśmy z dziadkiem Bruce'em i pooglądaliśmy mecz hokeja, który Justin uwielbiał, a później poszliśmy do kuchni aby coś przekąsić. Następnie chłopak oprowadził mnie po całym domu, który okazał się być jeszcze większym, niż mi się wydawał.
- Jest jeszcze ktoś, komu chciałbym cię przedstawić. - uśmiechnął się do mnie Justin, obejmując mnie kiedy staliśmy w jego pokoju.
- Kto taki? - zapytałam zainteresowana.
- Moi przyjaciele. Rzadko się widujemy od kiedy nie mieszkam w Stratford. - powiedział trochę smutniejszym głosem.
- Chętnie ich poznam! - uśmiechnęłam się do niego i dałam mu krótkiego buziaka w policzek.
- No to chodźmy. - objął mnie jedną ręką w pasie i ruszyliśmy w stronę kuchni. - Idziemy się przejść, niedługo wrócimy. - poinformował nasze mamy i swoją babcie.
- Jasne, lećcie. - zaśmiała się Diane.

Na dworze było już chłodno, więc Justin mocno mnie do siebie przytulał kiedy szliśmy chodnikiem.
- Tu jest pięknie, cudownie, idealnie! - zachwycałam się mijanymi krajobrazami.
- Tak, to prawda! - uśmiechnął się do mnie.
Idąc, Justin opowiadał mi historie ze swojego dzieciństwa. Dotychczas nie wiedziałam, że wiódł życie w Kanadzie i Atlancie, co było spowodowane problemami między jego rodzicami. Na szczęście wszystko jest już dobrze i chętnie spędza czas w obu domach. Dowiedziałam się też, że z jego rodzeństwem, za którym wprost szaleje, jest spokrewniony tylko ze strony ojca, dlatego też nie miałam okazji ich wcześniej spotkać, bo mieszkają tutaj, w Stratford. Wcześniej nawet nie wpadłam na pomysł, aby go o to zapytać.
- To tutaj. - wskazał na kolejny piękny dom. - Tu mieszka Ryan, a tu obok Chris. - Zapukał do drzwi pierwszego domu, które chwilę później się otworzyły.
- Bieber?! No nie wierzę! Brachu, kupę lat cię nie widziałem! Gdzieś ty się podziewał?! - nadawał jak katarynka chłopak, przytulając Justina w przyjacielskim uścisku.
- A gdzie mogłem się podziewać? - zaśmiał się Justin.
- Fiu fiu fiu.. Czyżbyś była tą sławną Kate, o której ciągle nadaje Biebs? - spojrzał na mnie Ryan, a ja momentalnie się zaczerwieniłam.
- Ymmm, tak. Chyba tak. - odpowiedziałam zawstydzona.
- Zamknij się Butler. - zaśmiał się Justin popychając swojego przyjaciela. - Tak, to Kate. Kate, poznaj idiotę Ryana. - nie przestawał się śmiać.
- Bardzo mi miło. - uśmiechnął się do mnie chłopak. - Wchodźcie, akurat jest u mnie Chris, pewnie się ucieszy jak was zobaczy.
- Oczywiście, że się cieszę! - nagle za Ryanem pojawił się kolejny chłopak. - Siemasz Justin! Dobrze znowu cię widzieć.
- Cześć, dzieciaku! - zaśmiał się Justin i tak jak z Ryanem, przywitał się z chłopakiem uściskiem.
- Hej Kate. - przytulił mnie lekko Chris.
- Hej. - odpowiedziałam uśmiechając się.
- No wchodźcie bo zimno. - pośpieszył nas Ryan. - Trzeba nadrobić te kilka miesięcy. Internet i telefony to nie to samo. Dawajcie, dawajcie.
Tak oto spędziłam miły wieczór w towarzystwie Justina i jego przyjaciół. Było naprawdę miło i śmiesznie. Tak jak kiedyś Dennis i John, tak teraz oni opowiadali mi śmieszne historie z dzieciństwa mojego chłopaka. Umówiliśmy się, że Nowy Rok spędzimy razem albo na jakiejś imprezie, albo zrobimy domówkę w domu Ryana, bo jego rodziców na pewno nie będzie. Musiałam obiecać w imieniu Justina, że w wakacje przyjedziemy do Stratford na dłużej i pojedziemy w jakieś tajemnicze miejsce chłopaków.
Około godziny 23 rozeszliśmy się do swoich domów. Z Justinem wkradliśmy się do kuchni jego babci i zjedliśmy trochę ciasteczek, chichocząc sami z siebie. Jako że po kąpieli nie byliśmy jeszcze zmęczeniu, poszliśmy do salonu, rozpaliliśmy kominek i rozsiedliśmy się wygodnie. Rozmawialiśmy o nas, o tym jacy jesteśmy szczęśliwi, że jesteśmy tu razem i nie musimy wisieć na telefonach 24/24 jak pewni by było gdyby moja mama nie zgodziła się na spędzenie świąt w Kanadzie. Około 2 nad ranem zmęczeni zasnęliśmy przy kominku przytuleni do siebie. Zapowiada się idealny czas.

_________________________________________________________________________________
Zdziwieni, że rozdział tak szybko? Ja też!
Miał być lepszy, ale pomysł miałam tylko na ten lot samolotem, później już pisałam na żywca, więc nie wyszło to za dobrze :c ale będę się starała, żeby kolejne były lepsze.
Widzę, że umowa czytam - komentuję nie wyszła, trudno. 
Muszą wystarczyć mi wyświetlenia :)

Do następnego! x

piątek, 5 lipca 2013

ROZDZIAŁ 9

- Hej mamo. - powiedziałam gdy weszła do kuchni.
- Dzień dobry. - przywitał się Justin z szerokim uśmiechem.
- Cześć dzieciaki - zmęczenie było wymalowane na jej twarzy. - Tak bardzo nie możecie bez siebie wytrzymać, że spotykacie się już o 9, w weekend? - zaśmiała się.
Nie, nie nie. Nie mogę jej okłamać mówiąc, że Justin dopiero tu przyszedł. Ona jest moją matką, traktuję ją jak przyjaciółkę. Od razu pozna, że kłamię. Z resztą, nic nie robiliśmy, tak? No właśnie!
- Właściwie to.. - zaczęłam, ale bałam się powiedzieć więcej. - Właściwie to Justin u nas spał. - powiedziałam jak najszybciej.
Jej oczy otworzyły się szerzej a usta przybrały kształt liter "O". To teraz się zacznie, pomyślałam.
- Czy wy..?  No wiecie, czy wy..? - popatrzyła na nas znacząco.
- O mój Boże, mamo! Oczywiście, że nie! - teraz to ja byłam w szoku.
- Uff, to dobrze. Wiecie, jeszcze macie czas na takie rzeczy.
Spojrzeliśmy na siebie z Justinem i zaczęliśmy chichotać, po czym naprawdę głośno śmiać. Chwilę później dołączyła do nas również mama.
- A więc co takiego było powodem, dla którego Justin u nas zagościł? - ni stąd ni zowąd zapytała moja rodzicielka.
Okej, przyznam, że tego nie przemyślałam. Przecież nie powiem jej, że schlał się jak głupi i nie mogłam go takiego odstawić do domu. Co innego mogę wymyślić?
- Byliśmy na imprezie. Megan trochę źle się poczuła, więc mój przyjaciel, John, odwiózł ją do domu samochodem.. - Jezu, on chyba nie chce powiedzieć prawdy?!
- Tak! Było późno i ciemno kiedy chciałam wracać, więc Justin zaproponował mi, że mnie odprowadzi do domu.. - pójdę za to do piekła! - Jak już mówiłam, było późno, więc pozwoliłam mu zostać u nas, żeby nie musiał iść taki kawał do siebie. - Mama uśmiechnęła się, chyba uwierzyła.
- To miło z twojej strony. Mam nadzieję, że powiadomiłeś swoich rodziców? - zwróciła się do chłopaka.
- Tak, oczywiście. - skłamał Justin. Przynajmniej w piekle nie będę sama.

O mój Boże! Całkiem zapomniałam o Ninie! Miałam dać jej znak, jak tylko wejdę do domu! Ona mnie zabije! - To wy tu sobie pogadajcie, a ja skoczę na chwilę do pokoju. Zaraz wracam i wtedy zrobimy tosty. - uśmiechnęłam się do nich.
Wbiegłam do swojego pokoju i szybko złapałam mój telefon. 5 połączeń? Nie jest tak źle, ale i tak najprawdopodobniej jestem martwa.
- Kate? -odezwała się dziewczyna po drugiej stronie. Była zła, bardzo.
- Nina, hej! Przepraszam, że wczoraj nie zadzwoniłam.. - Nina nie wytrzymała i przerwała mi.
- Gdzie ty do cholery miałaś telefon?! Jaja sobie robisz? Prawie zeszłam przez ciebie na zawał! Nienawidzę cię, Kate!
- Ej, przepraszam! Ze zmęczenia całkiem zapomniałam. Wróciliśmy do domu i od razu zasnęliśmy, ja.. - znów mi przerwała.
- Czekaj, co?! Justin spał u ciebie?
- Emm.. w sumie to tak. - odpowiedziałam skrępowana.
- W twoim łóżku?! - dopytywała moja przyjaciółka.
- Też..
- O jasna cholera! Okej, już wszystko rozumiem i jestem w stanie ci wybaczyć, że nie zadzwoniłaś. Ale wszystko musisz mi opowiedzieć. - zachichotała do telefonu.
- Nina, my nie.. - kolejny raz mi przerywa!
- Och, jasne, że nie! - zaśmiała się nie dowierzając.
- Jesteś głupia! Muszę iść zrobić śniadanie! Pa!
- Bajos. - zaśmiała się po raz setny w ciągu naszej krótkiej rozmowy.

Kiedy wróciłam do kuchni, po całym pomieszczeniu roznosił się uwielbiany przeze mnie zapach tostów.
- Mistrz kuchni, Bieber, serwuje śniadanie! - zaśmiał się Justin wyciągając tosty.
- Jesteś pewny, że mogę to zjeść? - przedrzeźniałam się z nim na co zrobił minę smutnego szczeniaczka.
- Twojej mamie smakowały. - rozpromienił się nagle.
- A właśnie, gdzie ona jest? - zapytałam zauważając jej nieobecność.
- Była bardzo zmęczona, więc poszła się zdrzemnąć. Powiedziała, że masz nie przychodzić nawet, jak bardzo będziesz czegoś potrzebować. - zaśmiał się.
- Jak zawsze miła! - zaśmiałam się.
- Zabieraj się za jedzenie bo mamy plany na dziś. - cmoknął mnie w policzek chłopak.
- Jakie plany? I dlaczego ty nie jesz? - zapytałam zaczynając tosta. Pysznego tosta, tak by the way.
- Ja już zjadłem. - uśmiechnął się. - A co do planów, musimy iść do Johna po mój samochód, później pojedziemy do mnie żebym mógł się przebrać, a na koniec musimy iść na zakupy.
- Zakupy? Jakie zakupy? - Co ten mój chłopak znowu wymyślił?
- Niedługo święta, a ja nie mam prezentu dla mamy, więc chciałbym żebyś pomogła mi coś dla niej kupić. - uśmiechnął się szeroko. - Co ty na to?
- Och, z miłą chęcią. Przy okazji kupię coś dla swojej. - uśmiechnęłam się odkładając talerz do zmywarki. - Było pyszne! - cmoknęłam Justina w policzek wychodząc z kuchni.

Weszliśmy z Justinem do największego Centrum Handlowego w naszym mieście.
- Więc, co chciałbyś kupić swojej mamie? - zapytałam.
- Sam nie wiem.. Myślałem o jakiejś biżuterii, może łańcuszek. - uśmiechnął się nieco zakłopotany.
- Świetny pomysł. - odwzajemniłam jego uśmiech i mocniej ścisnęłam jego rękę.
Poszliśmy do pierwszego sklepu jubilerskiego jaki zauważyliśmy na swojej drodze, ale chwilę później go opuściliśmy, bo kosmiczne ceny uderzyły w nas z niespotykaną siłą.
- Chodźmy tutaj! - pociągnęłam Justina ku wejściu do innego jubilera.
Na szczęście tutaj ceny były unormowane, więc mogliśmy się rozejrzeć za czymś ciekawym.
- A co myślisz o tym? - w tym samym momencie wskazaliśmy na łańcuszki z literkami.
- Tak, to będzie świetny prezent. - zaśmiałam się z nas. - Może też kupię takie cudo mojej mamie. - uśmiechnęłam się do siebie.
W ostateczności wyszliśmy z Centrum z naszyjnikami z naszymi inicjałami jako prezenty dla mam. Do tego Justin kupił swojej siostrze, Jazzy, piękną lalkę, a bratu, Jaxonowi, samochód. Oczywiście z tego drugiego prezentu cieszył się najbardziej. Głodni i zmęczeni zaszliśmy do małej restauracji typu McDonald's i zjedliśmy obiad.
- Jakie macie plany na święta? - nagle zapytał Justin.
- Moja mama jest ciągle w pracy, więc wątpię, żeby wiedziała, że takowe się zbliżają. Pewnie przypomni sobie dzień przed Wigilią i spędzimy ją jak zawsze same zajadając się potrawami przed telewizorem. - powiedziałam lekko się uśmiechając żeby nie zdradzić swojego smutku z powodu tego jak wyglądają nasze święta.
- Mam pewną propozycję dla was obu. - zaczął chłopak i bardzo mnie zaciekawił. - Co roku jeździmy na Święta do babci, do Kanady. Dom jest pełen rodziny i znajomych. Może chciałybyście pojechać z nami? - uśmiechnął się łapiąc moją rękę.
- Nie Justin, no co ty. Ten czas powinno spędzać się z rodziną, to byłoby niegrzeczne wpraszać się do kogoś. Poza tym, nasze mamy się na to nie zgodzą.
- Moja na pewno się ucieszy, a babcia będzie w siódmym niebie mogąc przywitać jeszcze więcej gości. Moglibyśmy spędzić Święta razem, a nawet zostać w Kanadzie do Nowego Roku. Wystarczy tylko zapytać twoja mamę, jeśli oczywiście chcesz.
- Dobrze, porozmawiam z nią o tym. - uśmiechnęłam się do niego.
- Cieszę się. - odwzajemnił mój uśmiech. - A teraz chodź. Jest już późno i możliwe, że twoja mama się o ciebie martwi.
Święta w większym gronie były moim marzeniem od kiedy pamiętam, a teraz jeszcze byłyby spędzone z Justinem. To byłoby naprawdę świetne i mama może w końcu by odpoczęła. Muszę z nią o tym jak najszybciej porozmawiać.

_________________________________________________________________________________
Rozdział nie jest spełnieniem moich oczekiwać, może dlatego, że jest 2 w nocy, nie wiem. W każdym razie przepraszam za tę papkę, którą Wam dałam do czytania. Błędy poprawię jutro, bo już zasypiam. Mam już pomysł na następny rozdział, wiec powinno być lepiej, przynajmniej mam taką nadzieję.
Straaasznie szybko rośnie liczba wyświetleń, co mnie bardzo podbudowuję :) 
A i dziękuję za przemiłe komentarze na twitterze <3
 Tutaj też możecie je pisać tak by the way! :D

Może taka zasada:
czytasz - komentujesz 
okej? Byłoby fajnie :)

środa, 26 czerwca 2013

ROZDZIAŁ 8

Kiedy dojechaliśmy do domu Megan, było już po 20. Nikogo jeszcze u niej nie było, a ona biegała po domu krzycząc, że jest spóźniona. 15 minut później była już gotowa i wyglądała jak zawsze super. W międzyczasie przyszła Nina z chłopakami.
- To gdzie dzisiaj się bawimy? - zapytał Dennis.
- Otworzyli jakiś nowy klub, trzeba go sprawdzić. - odpowiedziała mu Megan otwierając drzwi w samochodzie.
W klubie było już sporo ludzi, ale na szczęście, Megan pomyślała o wszystkim i zarezerwowała nam lożę.
- Chcecie coś do picia? - zapytał John.
- Ja na razie biorę tylko piwo. - odpowiedział mu Dennis.
- Ja też. - rzucił Justin.
- A wy dziewczyny? - spojrzał w naszym kierunku John.
- Ja nic nie chcę, może później. - powiedziała Nina.
- Piwo. - krótko rzuciła Meg. Przypuszczam, że znowu się pokłócili.
- Okej, to ja też. - powiedziałam jako ostatnia.
- Pięć piw, ok. Nina, jesteś pewna,że nich nie chcesz? - dopytywał John wstając.
- Tak, dzięki.
Po wypiciu stwierdziłam, że tyle mi wystarczy, natomiast reszta poprosiła kelnerkę o drugą kolejkę.
- To my idziemy tańczyć. - oświadczyła Nina chwytając mnie za rękę. - No wstawaj!
Muzyka była naprawdę super. Mimo zmęczenia, nie schodziłyśmy z parkietu, bo nogi same nam tańczyły. Spędziłyśmy w tańcu naprawdę dużo czasu. Nagle poczułam, że ktoś obejmuje mnie w pasie. Uśmiechnęłam się do siebie będąc pewna, że to Justin. To co zobaczyłam kiedy odwróciłam się przodem do chłopaka, zaskoczyło mnie do granic możliwości. Stojący przede mną Justin był zalany w trupa!
- Ile ty wypiłeś?! - próbowałam przekrzyczeć muzykę.
- Mało.. - zaśmiał się głupio.
- Właśnie widzę. Lepiej stąd chodźmy! - pociągnęłam go w stronę wyjścia.
- Nie - szarpnął mnie do siebie. - Zostańmy i zatańczmy. - uśmiechnął się. Jak mam tańczyć z chłopakiem, który giba się w każdą stronę?!
- Justin, ty ledwo stoisz na nogach! - zachichotałam.
- Mmm, uwielbiam twój chichot. - powiedział przysuwając się do mnie.
- Justin! - śmiałam się kiedy trącał nosem moje policzki.
- Zatańcz ze mną, proszę.- uśmiechnął się. No i jak ja mam mu odmówić?
- O ile dasz radę. - zaśmiałam się.
Chłopak złapał mnie w talii i przysunął do siebie, a ja położyłam dłonie na jego karku. Tańczyliśmy tak przez kilka piosenek, nie zwracając uwagi na to, że tempo granych kawałków jest o wiele szybsze. Justin co chwilę skradał buziaka z moich ust, na co reagowałam śmiechem.
- Chodź usiądziemy. - powiedziałam kładąc dłonie na dłoniach Justina. Tym razem nie stawiał oporu, więc ruszyliśmy w stronę loży.
Kiedy siedzieliśmy, kilka metrów od nas zauważyłam Ninę tańczącą z Dennisem, który tak jak Justin, był nieźle wstawiony.
- Widzę, że nie tylko ty masz słabą głowę. - zaśmiałam się wskazując na tańczącą parę.
- Ojj, raz na jakiś czas można zaszaleć. A co do słabej głowy, Megan wygrała.
- Cholera, gdzie ona jest? Całkiem o niej zapomniałam. - przeraziłam się na samą myśl, że coś jej się stało.
- Najprawdopodobniej jest w drodze do domu. Spokojnie, John się nią zaopiekuje. - zaśmiał się.
Głupia Meg, zawsze pije do upadłego, dosłownie.
- Mój Boże, można się było tego po niej spodziewać. - przewróciłam oczami.
Justin wciąż nie przestawał się śmiać, przez co i mnie rozśmieszał.
- Błagam, idźmy już. - usłyszałam Ninę. - mam dosyć tego oto gościa, który schlał się jak głupi i ciąglę powtarza mi jak bardzo mnie uwielbia. - wywróciła teatralnie oczami.
- Racja, chyba już na nas pora. - zaśmiałam się.

- John wziął samochód, musimy iść pieszo. -zauważył Justin kiedy wyszliśmy z klubu.
- Okej, to na razie. Dzięki za imprezę! - zaśmiał się Dennis.
- Yyy, Nina.. jesteś pewna, że poradzimy sobie osobno? - zapytałam widząc jak nasi chłopacy próbują przybić sobie piątkę.
- Nie wiem.. Musimy próbować. Jak coś, jestem pod telefonem. Daj znać jak będziesz w domu.
- Okej, pa. Powodzenia! - zaśmiałam się i uścisnęłam przyjaciółkę.
Na szczęście, alkohol powoli wyparowywał z organizmu Justina więc już nieco lepiej radził sobie z trzymaniem pionu.
- Kochanie, ale mój dom jest tam. - wskazał w przeciwnym kierunku do tego, w którym szliśmy.
- Chyba nie myślisz, że w takim stanie pójdziesz do domu? -spojrzałam na niego jak na idiotę.
- A gdzie?! - wytrzeszczył na mnie oczy.
- Do mnie, a gdzie?!
- Żartujesz? Przecież ja spokojnie mogę iść do siebie, jestem trzeźwy. - powiedział potykając się o własne nogi.
- Właśnie widzę. Idziemy do mnie i nie masz nic do gadania! - powiedziałam zirytowana.
- Stanowcza - poruszył teatralnie brwiami. - podoba mi się. - Na jego wypowiedz oboje wybuchnęliśmy śmiechem.

Do domu doszliśmy po prawie półgodzinnym spacerze. Byłam wykończona jak nigdy.
- Chcesz coś do picia albo do jedzenia? - zapytałam zapalając światło w salonie.
- Nie, dzięki. - odpowiedział Justin. Po jego minie stwierdziłam, że jest tak samo zmęczony jak ja.. albo pijany.
- Okej, ja idę się wykąpać, a ty możesz poczekać w moim pokoju.
- Jasne. - uśmiechnął się do mnie.
Zabrałam do łazienki wszystkie moje rzeczy i wzięłam szybki prysznic. Wycierając włosy zastanawiałam się co mam zrobić z Justinem. Znamy się kilka miesięcy, jesteśmy razem tydzień a ja mam z nim spać?! Przecież mama dostanie zawału jak zobaczy nas rano w jednym łóżku. Coś się wymyśli - stwierdziłam i wyszłam z łazienki.
- Możesz iść się odświeżyć, ale nie mam do zaoferowania ci żadnych męskich ciuchów, więc musisz spać w tym co masz na sobie. - powiedziałam do Justina ale nie odpowiedział. Kiedy odwróciłam się, żeby zobaczyć co robi, moim oczom ukazał się śpiący na moim łóżku chłopak. Uśmiechnęłam się do siebie na ten słodki widok.
- Justin? - szturchnęłam go w ramię. - Ej no, Justin obudź się.
- Mhm. -zamruczał a ja wybuchnęłam śmiechem.
- Weź się chociaż rozbierz! - nie przestawałam go szturchać.
- Mam się rozebrać? - zaśmiał się przez sen.
- Tak, ściągnij kurtkę. Chcę cię przykryć. - na szczęście wykonał moje polecenie.
- Nienawidzę cię! - powiedziałam kładąc się pod kołdrą i zwalając na niego koc. - Przykryj się tym.
- Mhm. - powtórzył znów zasypiając.
Usnęłam zaraz po tym, jak Justin przysunął się do mnie i lekko objął ramieniem. Nie żeby obudziło to motylki w moim brzuchu czy coś..

Czułam, że powinnam już się obudzić, ale byłam tak zmęczona wczorajszą imprezą, że nie miałam siły nawet otworzyć oczu. To Justin powinien mieć kaca, nie ja. Cholera, Justin! Szybko otworzyłam oczy i rozejrzałam się wokół siebie w poszukiwaniu chłopaka. Na szczęście jeszcze spał więc miałam chwilę, żeby się ogarnąć. Szybko wyskoczyłam z łóżka i poszłam do łazienki. W duchu dziękowałam Bogu, że obudziłam się przed Justinem. Jak zawsze rano, wyglądałam jak czarownica. Umyłam zęby a  rozczesane włosy spięłam w niechlujnego koka, na koniec twarz posmarowałam kremem nawilżającym. Lepiej nie będzie - pomyślałam i wyszłam z łazienki po ciuchy.
- Ładnie wyglądasz kiedy śpisz. - podskoczyłam kiedy usłyszałam głos Justina.
- Chcesz żebym dostała zawału? - odwróciłam się do niego. - Alee.. przecież obudziłam się pierwsza.. - przypomniałam sobie.
- Przebudziłem się wcześniej bo strasznie mnie suszyło. - uśmiechnął się. - Przy okazji, nie chciałem cię budzić więc pozwoliłem sobie sam wziąć wodę z kuchni.
- Jas..sne.. Ale.. o Boże.. - przerażenie i panika zawładnęły mną w stu procentach. Justin widział mnie śpiącą! Na pewno miałam otwartą buzię! Mógł mi tego nie mówić.
- Coś nie tak? - uśmiechnął się do mnie.
- Nie, nie.. Wszystko w porządku. - uśmiechnęłam się sztucznie. - Chcesz skorzystać z toalety?
- O tak, chętnie. Jeśli dobrze pamiętam, wczoraj zasnąłem od razu jak weszliśmy do domu? - spojrzał na mnie pytająco.
- Dokładnie tak. - zaśmiałam się na to wspomnienie. - W łazience jest wszystko do odświeżenia. Ja w tym czasie zrobię jakieś śniadanie. - uśmiechnęłam się.
- Okej. - odpowiedział Justin wstając.
Kiedy zniknął za drzwiami łazienki ubrałam się szybko i poszłam do kuchni.

Weszłam do kuchni żeby przygotować śniadanie dla mnie i Justina. Boże, jemy razem śniadanie. Justin spał u mnie. W moim domu. W moim łóżku. Ze mną! Może kiedyś w to uwierzę.
- Przepraszam za wczoraj. - powiedział Justin stając w drzwiach kuchni.
- Nie masz za co przepraszać, po prostu zaszalałeś - zrobiłam cudzysłów w powietrzu mówiąc zaszalałeś i zaczęłam się śmiać.
- Taa, i musiałam się zajmować moimi zwłokami. Naprawdę mi głupio. - popatrzał na mnie ze skruchą.
- Każdemu może się zdarzyć, nie było z tobą tak źle. - uśmiechnęłam się do niego.
- To dobrze. - odetchnął z ulgą i podszedł do mnie i pocałował mnie lekko w policzek.
- Co chcesz na śniadanie? - zapytałam i w tym momencie usłyszałam otwierające się drzwi wejściowe. Mama wróciła.

_________________________________________________________________________________
Nawet nie wiem jak mam się wytłumaczyć za to, że tak długo nie było rozdziału. Nie mam nic na swoją obronę. Po prostu Was przepraszam, o ile ktokolwiek jeszcze tu zajrzy.
Nie mówię kiedy następny rozdział, bo i tak pewnie dodam w późniejszym terminie.
Dziękuję @xbelievexx3 za motywację do pisania! <3
A wszystkim innym za ponad 2000 wyświetleń! <3

Mojego twittera znacie, więc wiecie gdzie mnie szukać ;)
Do kolejnego!




sobota, 1 czerwca 2013

ROZDZIAŁ 7

Dzisiaj mija tydzień od kiedy jesteśmy z Justinem razem. Z tej okazji postanowiliśmy pójść do kina, a później gdzieś jeszcze.
- Więc na jaki film idziemy? - zapytał Justin kiedy staliśmy pod kinem.
- Właściwie dla mnie to obojętne, ty wybierz. - uśmiechnęłam się do niego.
- Co powiesz na "Sinister"?
- O czym to? - zapytałam.
- Jakiś horror, ponoć naprawdę dobry. - uśmiechnął się do mnie szeroko. Wiem jak bardzo uwielbia horrory.
- O nie nie nie, nie tym razem! Wybierzmy coś innego, proszę. - zrobiłam oczy na szczeniaczka.
- Właściwie dla mnie to obojętne, ty wybierz. - śmiejąc się powtórzył moje słowa. - To może "Juno"? Nie wiem co to ale..
- O tak, chodźmy! Nina mówiła, że jest świetny.
Film był o młodej dziewczynie, która zaszła w ciążę i mimo trudnej sytuacji w jakiej się znalazła, świetnie sobie poradziła. Od razu stwierdziłam, że ja nie przeżyłabym takiego czegoś. Było wiele śmiesznych wątków, przez które śmialiśmy się z Justinem na całą salę kinową.
- I co, Nina miała rację, nie? - zaśmiałam się kiedy wyszliśmy z kina.
- Nie w moim stylu, ale rzeczywiście dobry.
- Dobrze, że my nie mamy takich problemów. - powiedziałam nie zastanawiając się nad moimi słowami.
- Jestem pewny, że świetnie byśmy sobie poradzili. - uśmiechnął się i mnie przytulił.
- Nie sprawdzajmy tego. - zaśmiałam się lekko na co on przytaknął i pocałował mnie w czoło.

- To gdzie teraz jedziemy? - zapytałam kiedy wsiedliśmy do samochodu.
- Chciałem cię zabrać do restauracji, ale moja mama uparła się, że chce w końcu cię poznać. - przerwał aby zobaczyć moją reakcję. A moje oczy momentalnie się powiększyły.
-Dz.. dzisiaj? - spojrzałam na niego będąc w szoku.
- Tak kochanie, dzisiaj. Obiecała, że przygotuje coś specjalnego. Nie mam pojęcia co to może być, ale na pewno ci posmakuję. Jest naprawdę dobrą kucharką. - zaśmiał się i spojrzał na mnie. Zauważywszy, że wyraz mojej twarzy nie zmienił się od pierwszej informacji, przestał się śmiać. - Coś nie tak skarbie? - powiedział łapiąc moją dłoń.
- Nie, tylko.. ja.. Justina.. - nie mogłam wypowiedzieć żadnego słowa.
- Co takiego? - pogłaskał moją dłoń uspokajająco.
- Justin, co jeśli się jej nie spodobam? To znaczy twojej mamie. - wyrzuciłam w końcu z siebie. Teraz to on był w szoku.
- Żartujesz, prawda? - patrzał na mnie jakbym miała co najmniej milion głów.
- Nie, naprawdę się tego boję. - spuściłam głowę w dół.
- Kochanie, moja mama nie gryzie. - zaśmiał się. - Poza tym, jeszcze cię nie poznała, a już cię uwielbia, naprawdę. Ciągle wypytuje kiedy w końcu cię przyprowadzę.
- A co jeśli mnie pozna i stwierdzi, że nie jestem dla ciebie dobra?
Justin złapał mnie za podbródek i podniósł moją głowę tak, że musiałam na niego spojrzeć.
- Kochanie, nie będzie tak. Pokocha cię tak bardzo jak ja. Bo wiesz, że bardzo cię kocham, prawda? - uśmiechnął się.
- Justin, czy ty właśnie wyznałeś mi miłość? - powiedziałam będą w przeogromnym szoku.
- Tak, właśnie tak. - uśmiechnął się "tym" uśmiechem. - I mogę to powtórzyć jeszcze raz i jeszcze raz i milion razy. - nachylił się w moją stronę i lekko pocałował.
- Też cię kocham. - odpowiedziała kiedy się od siebie odsunęliśmy.
Na Justina twarzy zagościł szeroki uśmiech. Nie żeby coś, ale na mojej też.
- To co, jedziemy? - spojrzał na mnie nie przestając się uśmiechać.
- Mhm.. - odpowiedziałam, a mój stres wrócił.

Kiedy zbliżaliśmy się do domu Justina moje zdenerwowanie wzrosło jeszcze bardziej. Zauważywszy to, chłopak złapał mnie za rękę i trzymał dopóki nie zaparkowaliśmy na podjeździe. Zanim otworzył drzwi do swojego domu wzięłam kilka uspokajających wdechów, co go rozbawiło.
- Mamo, już jesteśmy. - zawołał kiedy weszliśmy do salonu.
- Zaraz do was przyjdę. - usłyszeliśmy.
Justin rozsiadł się wygodnie na kanapie i poklepał miejsce obok siebie, zachęcając abym do niego dołączyła.
- Chyba pierwszy raz widzę cię taką spiętą. Wszystko będzie dobrze, spokojnie. - poczułam jego uśmiech przy moim uchu.
- Łatwo ci mówić. - rzuciłam.
- Sama się przekonasz. - pogłaskał mnie pokrzepiająco po ramieniu.
- Przepraszam, że musieliście na mnie czekać. - usłyszałam ten sam głos co wcześniej i aż odskoczyłam od Justina. - Miło mi cię w końcu poznać, Kate. - uśmiechnęła się, jak przypuszczam, mama Justina.
- Mi też jest bardzo miło, proszę Pani. - wstałam odwzajemniając jej gest.
- O proszę, mów do mnie Pattie. Chodźcie, przygotowałam coś pysznego.
- I co, na razie nie jest tak źle, co? - szepnął mi do ucha Justin kiedy przechodziliśmy do stołu. W zamian za swoją uszczypliwą uwagę, dostał ode mnie z łokcia w brzuch. Lekko, ale dostał.
- Siadajcie, a ja przyniosę jedzenie. - powiedziała do nas Pattie.
- Pomogę Pani! - uśmiechnęłam się do niej.
- Pattie! - uśmiechnęła się - Chodźmy.
- Więc co mam wziąć?-spojrzałam na nią kiedy znajdowałyśmy się w kuchni.
- Możesz zanieść Justinowi talerze i sztućce żeby je rozłożył? Nie lubi tego robić, więc trochę go podrażnimy. -
- Z miłą chęcią. - zaśmiałam się i wyszłam z talerzami.

- Justin, twoja mama prosi, żebyś się tym zajął. - wskazałam na trzymane przeze mnie rzeczy.
- Jak zwykle. Boże. - wziął się za rozkładanie wszystkiego na stole. Zaśmiałam się cicho, jednak nie umknęło to jego uwadze. - Z czego się śmiejesz? - spytał zdezorientowany.
- Ja? Yy.. z niczego? - udawałam głupią, ale na niewiele się to zdało bo za chwilę wybuchnęłam głośnym śmiechem.
- Kochanie, mów! - powiedział zbliżając się do mnie.
Szybkim teatralnym ruchem zamknęłam buzię na kłódkę i wyrzuciłam za siebie klucz. W tym samym momencie Justin złapał mnie w talii i przyciągnął do siebie, przez co nie zdążyłam uciec do kuchni.
- Więc powiesz mi, czy mam użyć tajnej broni? - po raz drugi dzisiaj uśmiechnął się moim uśmiechem.
- Nie wiem o czym mówisz - uśmiechnęłam się. - Puść mnie, muszę iść pomóc twojej mamie!
Justin nie bardzo się tym przejął i zamiast mnie puścić, złapał mnie jeszcze mocniej.
- Ach tak! Dopiero się poznałyście, a już spiskujecie, ta? - zaśmiał się.
- Jakbyśmy w ogóle śmiały! - śmiałam się jednocześnie próbując wyrwać z jego objęć.
- Cieszę się, że się polubiłyście. - cmoknął mnie. - A i nie myśli, że ci odpuszczam. Jeszcze mi powiesz z czego się śmiałaś. - dorzucił puszczając mnie.
- Bierz się za sztućce! - zaśmiałam się uciekając do kuchni. Tym razem mi się udało.

Pomogłam mamie Justina posprzątać po posiłku. Przygotowany przez nią makaron w sosie serowym to od dziś moje ulubione danie. Podziękowaliśmy jej i poszliśmy do pokoju Justina. Kiedy do niego weszliśmy, chłopak przyglądał mi się uważnie.
- O co ci chodzi? - zapytałam zdezorientowana.
- Sprawdzam czy jesteś cała. Wiesz, moja mama jest taka straszna, że myślałem, że nie zostaniesz w jednym kawałku. - próbował powstrzymać się od śmiechu. Nabija się ze mnie? Proszę, proszę.
- Już? Skończyłeś się nabijać? - spojrzałam na niego spod byka. Przecież to normalne, że miałam obawy przed pierwszym spotkaniem z jego rodziną. Co gorsza, jego taty i rodzeństwa nie było, więc to nie koniec stresu.
- Tak kochanie. - podszedł do mnie i objął mnie w pasie.
Udawałam obrażoną, więc nawet na niego nie spojrzałam.
- Kate.. - wyraźnie wydłużył "a". Nie reagowałam.
- Wiem, że udajesz obrażoną, a w głębi duszy, masz ochotę mnie mocno przytulić - szepnął mi do ucha. OK, skąd on to wie? To jego gra, tak.
- Nie, wcale tak nie jest. - ledwo powstrzymywałam śmiech, ale nie dałam po sobie tego poznać.
- Ach, no okej.. - Justin zrobił się smutny, co trochę mnie zaskoczyło. - cóż.. - zaczął i przerzucił mnie sobie przez ramie. - więc wykorzystam tajną broń. - śmiał się głośno.
Nagle rzucił mnie na swoje łóżko i zaczął gilgotać. Wszystko tylko nie gilgotki, mam je na całym ciele!
- Justin, nie! Proszę nie, nie gilgocz mnie! - krzyczałam, ale on nie zwracał na to uwagi i ciągle się śmiał.
- Powiedz, że nie jesteś na mnie zła. - udało mu się wykrztusić kiedy mnie torturował.
- O serio? Na pewno nie! - próbowałam się wydostać z zasięgu jego rąk.
- No to nie.. - zaczął mnie jeszcze bardziej gilgotać.
Tylko z racji tego, że nie wytrzymałabym tego dłużej postanowiłam się poddać.
- Okej, okej! Mówię! - westchnęłam głośno.
- Co takiego? Mówiłaś coś kochanie? - zaśmiał się.
- Tak!
- Możesz powtórzyć, bo jakoś nie słyszałem? - śmiał się przykładając rękę do ucha, na szczęście przestał mnie gilgotać
- Nie jestem na ciebie zła. - wymruczałam przez zęby.
- Słucham? Nadal nie słyszę. - nachylił się nade mną.
- Omg, nie jestem na ciebie zła, debilu! - krzyknęłam mu do ucha.
- No i na to właśnie czekałem. - uśmiechnął się i pocałował mnie w usta.
Po kilku krótkich pocałunkach, Justin poprosił mnie swoim językiem o wejście na co od razu mu pozwoliłam. Z sekundy na sekundę nasz pocałunek się pogłębiał, aż było mi naprawdę gorąco. Nagle poczułam wibracje w swojej kieszeni. Serio? Teraz? Oboje zlekceważyliśmy mój telefon, nie odsuwając się od siebie ani na sekundę. Jednak ktoś nie ustępował i wciąż do mnie wydzwaniał.
- Justin, muszę odebrać. - powiedziałam przerywając nasz boski pocałunek.
Chłopak wyjął mi telefon z kieszeni i postanowił odebrać za mnie.

- Cześć Megan, co tam? - powiedział do telefonu. A więc to ona postanowiła przerwać nam tę piękną chwilę. - Tak, już ci ją daję.
- Megan? - powiedziałam kiedy Justin oddał mi telefon.
- No hej.. yy czemu Justin odebrał twój telefon? - Zapytała lekko zakłopotana.
- Ym... oglądamy film a telefon leżał na półce koło Justina więc go odebrał. - Chyba właśnie okłamałam jedną z moich przyjaciółek. Gdyby mi wcisnęła taki kit, nigdy bym nie uwierzyła, tym bardziej, że nadal ciężko oddychałam po zbliżeniu z Justinem, który aktualnie kontynuował swoje pocałunki na mojej szyi, tak w ogóle.
- Whatever, słuchaj. Dzisiaj piątek, może byśmy się gdzieś wybrali naszą paczką? Nudzi mi się i w sumie można by się rozerwać trochę, co? - zapytała entuzjastycznie.
- Jasne, czemu nie. Zaraz powiem Justinowi.
- Okej, zadzwonię do reszty. Bądźcie u mnie pod domem około 20, okej?
- Okej, do zobaczenia. - powiedziałam na pożegnanie.
- Pa!

- Co tam? - zapytał Justin kiedy skończyłam rozmowę.
- Megan zaproponowała, żebyśmy gdzieś wszyscy wyszli. No i nie masz wyboru, bo już się zgodziłam. - uśmiechnęłam się do niego słodko.
- Hm no wiesz.. nie wiem.. - zaczął.
- Blablabla, szykuj się bo mamy mało czasu a jeszcze musimy skoczyć do mnie. - cmoknęłam go w usta i zepchnęłam. Dopiero teraz zdałam sobie sprawę z tego, że na mnie leżał.

Kiedy jechaliśmy do mnie, zadzwoniłam do mamy, aby powiedzieć, że wychodzę. Na szczęście się zgodziła a na dodatek mam nieokreślony czas, bo wróci z nocnego dyżuru dopiero rano. Czy ona w ogóle odpoczywa? Za dużo na siebie bierze. Postanowiłam, że porozmawiam z nią o tym przy najbliższej okazji.
Justin siedział na moim łóżku podczas gdy ja szukałam w szafie czegoś, co mogłabym na siebie włożyć.
- Nigdzie nie idę. - powiedziałam odwracając się do niego.
- Co? Dlaczego? - spojrzał na mnie zaskoczony.
- Nie mam w co się ubrać. Cholera. - rzuciłam wściekła.
- Kochanie.. mówisz serio? Z tego co widzę, twoja szafa jest pełna ciuchów. - wskazał na stojący za mną mebel.
- Ale nie ma nic, co mogłabym nałożyć.
- Zaraz coś ci wybiorę. - zaśmiał się i stanął obok mnie przed szafą. - O Boże. - powiedział a ja zachichotałam.
- Widzisz.. a nie mówiłam?!
- Weź to. - wyjął czarne rurki i bordową koszulę. W sumie, dobry wybór.
- Dobry jesteś! - szturchnęłam go odbierając od niego rzeczy i idąc w stronę łazienki. - Zaraz wracam.
Gotowa wyszłam i stanęłam koło łóżka na którym teraz leżał Justin.
- Wstawaj, idziemy. - zaśmiałam się widząc jak udaje, że śpi.
- Mmm, nie chce mi się. - powiedział nie otwierając oczu. - Może zostaniemy tutaj? Masz wygodne łóżko. - zaśmiał się a ja mu zawtórowałam.
- Nie marudź tylko wstawaj, jak będziesz grzeczny, to pozwolę zostać ci na noc. - zaśmiałam się.
- Czy ja kiedykolwiek byłem niegrzeczny? - otworzył oczy i poruszał teatralnie brwiami.
- Wiesz, że żartowałam z tą nocą? - uśmiechnęłam się do niego chamsko. - Wstawaj, za trzy minuty mamy być pod domem Megan! - szturchnęłam go.
- Nie moja wina, że tak długo się szykowałaś.
- Wal się, debilu.
- Oo, jaka chętna. - zaśmiał się, a ja aż się zaczerwieniłam, zdziwiona, że tak odebrał moje słowa. - Używasz tego wyzwiska częściej niż mojego imienia. - dodał.
- Jesteś naprawdę głupkiem, wiesz Bieber?- zaśmiałam się
- I za to cię kocham, Justinku. - powiedział udając mój głos. - Też cię kocham, Kate. - uśmiechnął się i cmoknął mnie w usta.
- Z kim ja jestem, ludzie! - powiedziałam zamykając drzwi mojego domu.

_________________________________________________________________________________
Rozdział miał być prezentem na Dzień Dziecka, ale nie wyrobiłam się w czasie 
więc jest prezentem na Dzień Beliebers ;) 
Spełnienia marzeń związanych z Justinem, tak przy okazji! x
Mam nadzieję, że się podobał i obiecuję, że już niedługo rozdziały będą pojawiać się częściej.
 W nadchodzącym tygodniu niestety nie będę miała czasu na pisanie, ale postaram się w sobotę coś dodać.
Z góry przepraszam za zwłokę.

Przy okazji, liczba wyświetleń wciąż rośnie, a komentarzy niewiele :c
a byłabym za nie naprawdę wdzięczna x
twitter - @onewayyx 



niedziela, 19 maja 2013

ROZDZIAŁ 6


Po sytuacji, która miała miejsce w ogrodzie Dana wróciliśmy do środka i bawiliśmy się z resztą gości. Mimo że było bardzo dużo osób, ja widziałam tylko Justina. Nikt poza nim nie istniał dla mnie tego wieczoru. Nigdy wcześniej nie zdawałam sobie sprawy z tego, że tak bardzo się do niego przywiązałam. A teraz on chciał się mną zaopiekować, chciał być przy mnie gdy będę go potrzebowała. Kiedy siedzieliśmy i rozmawialiśmy z innymi jego dłoń wciąż spoczywała na moim boku, przez co czułam się naprawdę bezpiecznie.
- Chcesz już wrócić do domu? - zapytał Justin kiedy siedzieliśmy na kanapie.
Impreza dobiegała końca, było coraz mniej ludzi.
- Możemy się zbierać. - odpowiedziałam wstając.
Justin wstał za mną i zamknął moją dłoń w swojej. Przez jego gest w moim brzuchu zatańczyły motylki.
- Hohoho, co my tu mamy.. - usłyszeliśmy głos Johna za nami. Zaśmialiśmy się i odwróciliśmy ku niemu. - Zakochana para? - zaśmiał się.
- Najwidoczniej. - odpowiedział Justin sciskając mocniej moją dłoń.W tym momencie rozwiała się cała moja niepewność. Wiedziałam, że to co wydarzył się wcześniej w ogrodzie było początkiem naszej wspólnej drogi.
- Wiedziałem, że tak będzie. Ciągle o tobie gada! - uśmiechnął się do mnie John, a moje policzki zapłonęły.
- Stul dziób. - rzucił Justin i wszyscy się zaśmialiśmy.
- A gdzie Megan?  próbowałam zmienić temat.
- Jest na mnie ciągle wściekła, już nawet sam nie wiem za co. - rzucił chłopak.
- Może po prostu przestań być dupkiem, wtedy nie będzie miała powodów do złości. - powiedział uszczypliwie Justin.
- Najlepiej być takim romantykiem jak ty, co nie Bieber? - zaśmiał się John.
- Meg to by się spodobało. - uśmiechnęłam się.
- Proszę cię! - spojrzał na mnie z rozbawieniem. - Idę się zabawić, trzymajcie się! - puścił do nas oczko i poszedł.
- W końcu! - powiedział Justin przewracając oczami. - Chodźmy już.

Podczas jazdy do mojego domu rozmawialiśmy o minionej imprezie. Stwierdziliśmy oboje, że była ona naprawdę udana i świetnie się razem bawiliśmy. Cieszyłam się, że mogę być z Justinem całkowicie szczera i on chyba też miał tego świadomość bo buzia nie zamykała mu się przez całą drogę. To miłe, że mi ufał.
- Masz jakieś plany na jutro? - zapytał wjeżdżając na mój podjazd.
- Oprócz spotkania z tobą, żadnych. - wyszczerzyłam się w uśmiechu, na co oboje się zaśmialiśmy.
- Takiej właśnie odpowiedzi chciałem. - uśmiechnął się. - O której mogę po ciebie wpaść?
- Zależy co zaplanowałeś. - odpowiedziałam zaciekawiona.
- To niespodzianka, kochanie. - powiedział muskając moje usta. Uśmiechnęłam się jeszcze nie przyzwyczajona do takich gestów.
- Lubię niespodzianki. - uśmiech nie znikał z mojej twarz.
- To się dobrze składa. - spojrzał na mnie z rozbawieniem.
- To do zobaczenia jutro. - powiedziałam.
- Będę po ciebie około 13, żebyś mogła się wyspać. - zaśmiał się dobrze wiedząc jaki ze mnie śpioch.
- Jasne. - udałam złą, ale zaraz wybuchnęłam śmiechem bo Justin pociągnął mnie w swoją stronę.
- Chodź tu na chwilę. - powiedział usadawiając mnie wygodnie na jego kolanach.
- Czego chcesz, Bieber? - śmiałam się z pozycji w jakiej właśnie siedzieliśmy.
- Hmm.. pożegnania? Może małego całuska? - udał, że się zastanawia. - Tak, właśnie tego chcę.
- Nie ma mowy! - zaśmiałam się zakrywając usta.
- Czyżby? - uśmiechnął się filuternie ściągając moją dłoń z ust.
- Mhm.. - wydusiłam z siebie przygryzając wargę. Justin przysunął swoją twarz do mojej tak, że dzieliły na milimetry. Musnął ustami moją przygryzioną wargę, żeby za chwilę dotknąć jej kciukiem i próbował ją wyswobodzić spod zębów. Chwilę później język chłopaka prosił mnie o pozwolenie na wejście. Po trwającym kilka sekund oporze w końcu odpuściłam i oboje zatraciliśmy się w pocałunku.
- Długo kazałaś mi na to czekać. - zaśmiał się, a w powietrzu było słychać nasze nierówne oddechy.
- Przyzwyczaj się do tego, Bieber! - pokazałam mu język. - Zmykam! -rzuciłam próbując zejść z jego kolan, ale on nie miał zamiaru mnie puścić. Spojrzałam na niego pytająco a ten wyszczerzył się do mnie jak głupi i przywarł na sekundę swoimi ustami do moich.
- Leć, leć.. - uśmiechnął się. - Do jutra, kochanie.
- Pa. - odpowiedziałam z uśmiechem na twarzy.
Weszłam do domu wciąż lekko oszołomiona tym co wydarzyło się w samochodzie. To było.. Podobało mi się! Jestem zakochana po uszy!


OCZAMI JUSTINA

Odjeżdżając spod domu Kate wciąż miałem na twarzy uśmiech. Ta dziewczyna dawała mi tyle szczęścia, a teraz pozwoliła bym był dla niej kimś znacznie więcej niż przyjacielem. Jestem prawdziwym szczęściarzem, do tego zakochanym po same uszy.
Wszedłem do domu nadal nie przestając myśleć o Kate. Kiedy się wykąpałem było już dosyć późno, ale postanowiłem do niej napisać sms-a.
"Nie mogę doczekać się jutra. Śpij dobrze skarbie. x" - naprawdę nie mogłem się doczekać aż znów ją zobaczę, przytulę, pocałuję. Zawładnęła całym moim umysłem. Z zamyślenia wyrwał mnie dźwięk telefonu sygnalizujący nadejście wiadomości. Od niej. "Czas do 13 będzie dla mnie męczarnią. Ciągle myślę o niespodziance.. i o tobie. Dobranoc x." Uśmiechnął się do siebie. Mam nadzieję, że niespodzianka wypali.


OCZAMI KATE

Mimo że poszłam spać późno to wstałam zaskakująco wcześnie. Jak się domyślam, przyczyną było spotkanie z Justinem. Do 13 miałam dużo czasu więc postanowiłam pomóc mamie w porządkach. Uporawszy się z tym dość szybko, wyszłyśmy na taras aby odpocząć.
- Zupełnie zapomniałam zapytać jak tam wczorajsza impreza. - zaczęła mama.
- Fajna. Naprawdę świetnie się bawiliśmy. - odpowiedziałam zgodnie z prawdą.
- To dobrze. Justin to naprawdę miły chłopak, mam rację? spojrzała na mnie.
- Tak jest w porządku. - powiedziała lekko zawstydzona tym pytaniem.
- Cieszę się, że znalazłaś kogoś takiego jak on. Będę wam dopingować. - uśmiechnęła się sciskając moją rękę.
- Dziękuję mamo. Przekażę Justinowi.
- Och myślę, że on zna moje zdanie na ten temat.
- Ach tak..- przypomniałam sobie ich wczorajszą rozmowę. - Masz jakieś plany na dziś? - zapytałam próbując zmienić temat.
- Tak, po 14 wybieram się z Emmą na zakupy. Jeśli chcesz, możesz iść z nami.
- Nie, dzięki. Umówiłam się z Justinem.
- Ooo - uśmiechnęła się. - Mogę wiedzieć gdzie się wybieracie? - zapytała zaciekawiona.
- Sama chciałabym wiedzieć. To niespodzianka. - uśmiechnęłam się do niej.
- Och super! - pisnęła podekscytowana. - To chłopak skarb! - zaśmiała się a ja zrobiłam to samo.
- Idę pod prysznic, nie chcę jak zwykle być spóźniona.- spojrzałam na nią porozumiewawczo.
- Idź, idź. - jej podekscytowanie było coraz większe. - Ale obiecaj, że po powrocie opowiesz mi o niespodziance! - zagroziła mi palcem na co wybuchnęłam głośnym śmiechem.
- Tak jest kapitanie! - zasalutowałam i weszłam do domu.

Nie było jeszcze 12 więc miałam sporo czasu. Nie wiedząc jak powinnam się ubrać, zdecydowałam się na jeansowe rurki i szarą bluzkę. Wykąpana, ubrana i lekko pomalowana spojrzałam na zegarek. Jak to przy niespodziankach bywa, czas strasznie wolno leciał więc postanowiłam iść na dół do mamy.
- Ładnie wyglądasz. - uśmiechnęła się.
- I nie jestem spóźniona. - odpowiedziałam z dumą.
- Która jest właściwie godzina? - zapytała.
- Za 20 minut 13.
- Naprawdę szybko się przygotowałaś! Za to ja jeśli za chwilę się nie ruszę, to narażę się na wściekłość Emmy. - przewróciła oczami. - Bawcie się dobrze. - powiedziała znikając w salonie.
- Dzięki, wy też. - odkrzyknęłam.
Siedząc na tarasie zastanawiałam się jaką niespodziankę szykuje Justin, ale niestety nic nie przychodziło mi do głowy. Nagle zobaczyłam znajomy samochód. Justin. Wstałam, wzięłam swoje rzeczy i wyszłam przed dom aby go przywitać.
- Hej! - uśmiechnęłam się do niego.
- Hej ślicznotko! - odwzajemnił mój uśmiech i delikatnie cmoknął moje usta. - Gotowa?
- Oczywiście! - odpowiedziałam z pewnością.
- No to chodźmy! - uśmiechnął się. - Niespodzianka czeka.

Podczas podróży zadawałam Justinowi setki pytań, aby móc się domyślić co to za niespodzianka, ale on był nieugięty. Kiedy wyjechaliśmy za granice miasta, moja ciekawość wzrosła jeszcze bardziej.
- Daleko jeszcze? - zapytałam niecierpliwie.
- Jeszcze kawałek, spokojnie skarbie. - zaśmiał się i splótł swoje palce z moimi.
- Łatwo ci mówić. - rzuciłam do niego.
- Kochanie, 15 minut i jesteśmy na miejscu. - nie przestawał chichotać.
- Och, super! - pisnęłam z ekscytacji.
Chwilę później Justin zaparkował na małym zajeździe przy lesie. Zanim wysiadł, delikatnie pocałował mnie w policzek.
- Jesteśmy prawie na miejscu. - uśmiechnął się
- Prawie? - zapytałam zdziwiona.
- Musimy przejść kawałek. - powiedział otwierając moje drzwi. Chwilę później otworzył też tylne i wyjął ze środka koszyk.
Szliśmy za rękę leśną ścieżką aż w końcu naszym oczom ukazała się wolna przestrzeń, a jeszcze dalej widniało piękne jezioro. Z wrażenia zatrzymałam się na chwilę, Justin stanął naprzeciwko mnie i się uśmiechnął.
- Podoba ci się? - zapytał.
- Tu jest pięknie! - spojrzałam na niego z szeroko otwartymi oczami.
- Cieszę się, że ci się podoba. - znów się uśmiechał.
- Jak odkryłeś to miejsce? - zapytałam nadal nie mogąc oderwać wzroku od pięknych widoków.
- Zawsze przyjeżdżałem tu z dziadkiem na ryby kiedy jeszcze byłem mały.
- Och.. - to jedyne co mogłam z siebie wydusić.
- Chodź, usiądziemy sobie. - pociągnął mnie za rękę.
Rozłożyliśmy koc, który spakował Justin i usiedliśmy na nim.
- Nie mogę uwierzyć, że istnieje tak piękne miejsce. - powiedziałam w końcu, a chłopak się uśmiechnął.
- Chcesz się czegoś napić, albo może jesteś głodna? - zapytał Justin otwierając koszyk.
- Wszystko przygotowałeś? - byłam zaskoczona.
- Chciałem żeby niespodzianka się udała. - uśmiechnął się.
- I tak się stało. - powiedziałam całując go w policzek.
Złapał mnie w talii abym się od niego nie odsunęła. Patrzał na mnie swoimi brązowymi oczami tak intensywnie, że poczułam palące policzki.
- Nie patrz tak na mnie! - szturchnęłam go.
- Jak, skarbie? - zaśmiał się nie spuszczając ze mnie wzroku.
- Właśnie tak, jak teraz! - również się zaśmiałam.
- Będę, bo jesteś piękna. - pogłaskał mój policzek.
- Przestań, nie jestem! - odpowiedziałam zawstydzona.
- Ile razy mam ci powtarzać, że jesteś? Uwierz w końcu w siebie, okej? - spojrzał na mnie poważnie.
- Justin.. -zaczęłam, ale mi przerwał.
- Okej, kochanie? - powtórzył.
- Yh.. okej. - odpowiedziałam.
- Moja dziewczynka. - uśmiechnął się po czym pocałował delikatnie moje usta.
Odwzajemniłam jego pocałunek, alby chwilę później zatracić się w nim. Kiedy się od siebie odsunęliśmy, Justin usadowił mnie tak, że siedziałam między jego nogami opierając się plecami o jego klatkę piersiową. Nasza bliskość w ogóle mnie nie krępowała, przeciwnie - byłam rozluźniona jak nigdy dotąd.
- Kochanie? - przerwał ciszę Justin.
- Tak? - odwróciłam się lekko aby móc na niego spojrzeć.
- Opowiedz mi coś o sobie. - powiedział, a jego słowa mnie zaskoczyły.
- Wiesz już o mnie wszystko. - zaśmiałam się.
- Naprawdę? To niemożliwe. - uniósł brwi ku górze.
- Naprawdę - uśmiechnęłam się. - przez ostatnie tygodnie naszej znajomości wyciągnąłeś ze mnie wszystko! Za to o sobie za wiele nie mówisz. - szturchnęłam go lekko.
- Co chcesz wiedzieć? - zaśmiał się udając gotowość na przyjęcie ciosu.
Zadawałam mu przeróżne pytania. Dowiedziałam się, że jego mama chciała mnie poznać, co mnie zaskoczyło, bo nigdy wcześniej o tym nie wspominał. Justin bardzo ją kochał i szanował, co było wyczuwalne w sposobie w jakim o niej mówił. Miał dwójkę młodszego rodzeństwa, opowiadał mi o nich wcześniej i bardzo mu tego zazdrościłam, bo jestem jedynaczką. Oprócz historii jego rodziny, poznałam miłosne przygody. Na szczęście nie było ich zbyt wiele i były dość stare, więc nie miałam powodu do zmartwień.
- Okej, jeszcze jedno pytanie.. - zaczęłam.
- Strzelaj! - zaśmiał się podrzucając orzeszkiem, który chwilę później wylądował w jego buzi.
- Co to był za sen, że nie chciałeś mi go opowiedzieć w samochodzie? Ostatnio.. pamiętasz? - zapytałam.
- Właśnie to. - odpowiedział zagadkowo.
- Właśnie to.. co? -spytałam zdezorientowana.
- Śniło mi się, że zabrałem cię tutaj. Siedzieliśmy, rozmawialiśmy o wszystkim i o niczym. Aż w końcu zapytałem czy będziesz moją dziewczyną. - uśmiechnął się lekko.
- Oto jestem! - uśmiechnęłam się. - Mój romantyk. - oboje się zaśmialiśmy i złączyliśmy nasze usta w jedność.
- Nawet nie wiesz, jak bardzo się cieszę, że jesteś. - szepnął mi Justin do ucha. Odwróciłam się do niego całkiem i mocno przytuliłam.
- I nigdzie się nie wybieram. - odpowiedziałam na jego wyznanie.

_________________________________________________________________________________
Kochani, bardzo Was wszystkich przepraszam, że tak długo nie było nowego rozdziału, ale nie miałam czasu a później szwankował mi internet. W ramach przeprosin, rozdział jest dłuższy. ;)
Mam nadzieję, że mimo mojej nieobecności Wy nadal tu jesteście!
Idę pisać kolejny rozdział a Wam życzę miłego czytania! 

mój tt - @onewayyx

niedziela, 5 maja 2013

ROZDZIAŁ 5


Każdy dzień w szkole wygląda tak samo. Justin codziennie po mnie przyjeżdża, odprowadza pod salę w której mam pierwszą lekcję, a później spotykamy się na lunchu. Przez czas spędzony razem bardzo się do siebie zbliżyliśmy, czułam wewnętrzną potrzebę jego towarzystwa.
- Dzień doberek! - uśmiechnął się chłopak kiedy wsiadłam do samochodu. - Jak się spało?
- Zaskakująco dobrze, a ci? - odpowiedziała z uśmiechem.
- Miałem bardzo ciekawy sen. - zaśmiał się ruszając samochodem.
- Jaki? - zapytałam zaciekawiona.
- Kiedyś ci go opowiem, ale jeszcze nie dziś. - uśmiechnął się.
- Serio? Dziękuję za pobudzenie mojej ciekawości. - udałam złą.
- Też jestem ciekaw.. twojej reakcji.
- Więc na co czekasz? Opowiedz mi go! - prawie piszczałam z ciekawości.
- Dobrze - powiedział, a ja poprawiłam się na siedzeniu żeby go lepiej widzieć i słyszeć. - ale nie dziś. - dodał po chwili.
- Yhh, nienawidzę cię! - rzuciłam.
- Nieprawda, lubisz mnie. - zaśmiał się.
- Nie, nienawidzę cię! - zaczęłam się z nim droczyć.
- Hm, okej.. trudno. - odpowiedział zasmuconym głosem.
- Nie nabierzesz mnie na to, Bieber. - zaśmiałam się.
- Nawet nie próbuję. - jego głos przybrał poważny ton.
- No przestań! - szturchnęłam go. Zauważyłam przelotny uśmiech na jego twarzy.
- Mam nadzieję, że mimo swojej nienawiści do mnie, pójdziesz gdzieś dzisiaj ze mną.
- Gdzie? - zapytałam zszokowana jego nagłą zmianą tematu.
- Kumpel z klasy robi dziś imprezę z okazji urodzin. - wyjaśnił.
- Znam go? - próbowałam sobie przypomnieć chłopaków, których Justin mi kiedyś przedstawił.
- Nie, jego akurat nie miałaś okazji poznać. - zaśmiał się.
- Wypada żebym wpraszała się na imprezę kogoś, kogo nie znam?
- Nie wpraszasz się, zostałaś zaproszona.
- Czyżby? - spojrzałam na niego.
- Tak, właśnie cię zaprosiłem - uśmiechnął się. - Z tego co wiem, Nina i Megan też zostaną zaproszone.
- Nie wypada odmówić. - uśmiechnęłam się do niego.
- Cieszę się. - odwzajemnił mój uśmiech.
- Justin? - zwróciłam się do niego kiedy zaparkował pod szkołą i chciał wysiąść.
- Tak? - odwrócił się zdziwiony.
- Chyba jednak trochę cię lubię. - uśmiechnęłam się do niego, a on zrobił to samo.
Wysiadł i szybko obszedł samochód aby otworzyć drzwi z mojej strony.
- Ja chyba też cię trochę lubię. - powiedział kiedy szliśmy w stronę szkoły.

Lekcje mijały mi o dziwo szybko. Jak się okazało, Nina rzeczywiście wybiera się na imprezę kolegi chłopaków, jednak Megan wciąż zła na Johna zastanawia się czy pójść. Jak znam życie, pogodzą się i na imprezie będą ćwierkać jak skowronki.
Podczas przerwy na lunch Justin postanowił przedstawić mnie swojemu koledze, do którego wieczorem pójdziemy. Dowiedziałam się, że ma na imię Dan (:D) i że impreza zacznie się około 20.
- O której mam po ciebie przyjechać? - zapytał Justin kiedy zostaliśmy sami przy stoliku.
- Nie mam nic do roboty po powrocie ze szkoły, więc mogę być gotowa na którą chcesz.
- Okej, to będę po 19. - uśmiechnął się.
- Uprzedzam, w domu będzie moja mama, która nie wiem czy pamiętasz, chciała cię poznać. - zaśmiałam się.
- Świetna okazja! - również się zaśmiał.
Do domu zabrałam się z mamą, która właśnie wracała z pracy.
- Mamo, mogę dziś wieczorem wyjść? - zapytałam kiedy jechałyśmy do domu.
- Gdzie? - odpowiedziała pytaniem na pytanie.
- Justin.. - zaczęłam ale, jak to miała w zwyczaju moja mama, przerwała mi.
- Ten którego miałam poznać? Nie myśl, że o tym zapomniałam. - zaśmiała się.
- Dokładnie ten.. - wywróciłam oczami. - Więc Justina kolega ma dzisiaj urodziny i zaprosił nas na imprezę. Więc, mogę iść?
- Oczywiście, ale nie wróć za późno.
- Jasne.

Moja szafa wyglądała jak po spotkaniu z huraganem kiedy szukałam czegoś odpowiedniego na przyjęcie Dana. W ostateczności wybrałam jeansową koszulę i czarne rurki. Nagle w domu rozniósł się dźwięk dzwonka. Już? Dopiero co zaczęłam się szykować. Była punkt 19, spędziłam przed szafą stanowczo za dużo czasu. Zeszłam szybko po schodach, aby otworzyć drzwi, ale mama mnie wyprzedziła.
- Dobry wieczór. - usłyszałam głos Justina.
- Cześć. Wejdź. Ty pewnie jesteś Justin? - zapytała moja mama.
- Zgadza się. Umówiłem się z Kate, że po nią przyjadę, ale chyba jestem za wcześnie.. - zaśmiał się.
Przerażona wizją wywiadu jaki mogłaby przeprowadzić z chłopakiem moja mama szybko się odezwałam.
- Hej Justin! - zawołałam na co on się uśmiechnął.
- Jesteś gotowa? - wtrąciła moja mama.
- Prawie, potrzebuję jeszcze chwile.. - znów zaczęłam ale mama mnie wyprzedziła.
- Zaopiekuję się Justinem zanim się do końca wyszykujesz. - powiedziała. - Nie bój się nie opowiem mu żadnej z twoich kompromitujących historii. - zaśmiała się.
- Akurat! - spojrzałam na nią, a chwile później na chłopaka stojącego obok niej. - Obiecuję, że to potrwa minutkę! - rzuciłam wskakując po schodach.

OCZAMI JUSTINA

- Nie wierzyłabym w tą jej minutkę. - uśmiechnęła się do mnie mama Kate.
- Mamy dużo czasu. - również się uśmiechnąłem.
- Więc powiedz mi, jak to jest z tobą i Kate? Jesteście parą? Nic od niej nie mogę wyciągnąć. - zaśmiała się, a ja razem z nią.
- Jesteśmy blisko, zależy mi na Kate, ale nie wiem jak to wygląda z jej strony.. - odpowiedziałem lekko zmieszany tą rozmową.
- Na pewno bardzo cię lubi.. - znów się uśmiechnęła. - Cieszę się, że ma takiego kogoś jak ty.. Nie wiem czy ci mówiła, ale jej tata od nas odszedł, bardzo to przeżyła.. miała tylko mnie, żadnego innego wsparcia.. Mam nadzieję, że ja również mogę ci zaufać i być pewna, że moja córka jest z tobą bezpieczna. - skończyła, a do jej oczu napłynęły łzy. Byłem zaskoczony jej szczerości, ale  z drugiej strony wdzięczny za jej zaufanie.
- Nie pozwolę aby stała się jej krzywda, może być pani tego pewna. - powiedziałem cicho.
- Coś nie tak? - usłyszałem głos Kate, która weszła właśnie do salonu.
- Wszystko dobrze Słoneczko. - powiedziała jej matka. - Idźcie i bawcie się dobrze. - spojrzała na mnie porozumiewawczo.
- Oczywiście. Miło było panią poznać, do zobaczenia! - powiedziałem zamykając za nami drzwi.
- Pa mamo. - rzuciła Kate.

- To było... dziwne. - powiedziała zdezorientowana Kate kiedy oboje znaleźliśmy się w samochodzie. - Powiesz mi o czym rozmawiałeś z moją mamą?
- To nic takiego.. Po prostu chciała, żebym zapewnił ci bezpieczeństwo. - uśmiechnąłem się lekko.
- Chyba jednak wolę nie wnikać. - rzuciła dziewczyna.
Zapadła między nami zupełna cisza. Myślałem nad każdym słowem, które wypowiedziała w moim kierunku mama Kate. Nie pozwolę narazić jej na bezpieczeństwo, nigdy.

OCZAMI KATE

Całą drogę do domu Dana spędziliśmy w ciszy. Nie miałam pojęcia o czym Justin rozmawiał z moją mamą, ale chyba nie byłam gotowa żeby się tego dowiedzieć. Sama nie wiem czemu bałam się tej informacji.
- Czeeeść! Wchodźcie! - przywitał nas z uśmiechem chłopak.
- Hej! - przywitałam się z nim uściskiem, a Justin podał mu rękę.
- Rozgościcie się. Inni są w salonie. Tam też jest picie i co tam chcecie. - powiedział kiedy do drzwi zapukali kolejni goście.
- Jasne. - powiedział Justin.
Kiedy weszliśmy do salonu był tam tłum ludzi. Niektórych już znałam, ale z dużą częścią Justin mnie przedstawił. Zauważyłam Ninę stojącą z Dennisem i pomachałam do nich, na co odpowiedzieli tym samym.
Impreza właśnie zaczynała się rozkręcać. Na parkiecie pojawiały się pierwsze osoby zachęcające innych do tańca.
- Chcesz coś do picia? - zapytał Justin.
- Nie, dzięki. - odpowiedziała. - Ale chętnie zatańczę! - uśmiechnęłam się i złapałam go za rękę po czym pociągnęłam na parkiet.
- Wiesz, że nie lubię tańczyć.. - zaczął.
- Najwyższy czas to zmienić! - zaśmiałam się.
- Uparciuch! - zawołał kiedy znaleźliśmy się na środku.
Dziwi mnie, że Justin nie lubi tańczyć skoro wychodzi mu to tak świetnie. Przy nim czułam się jak niedorajda! Taniec pochłonął nas w stu procentach. Nagle tempo zwolniło, kula zgasła i zrobiło się ciemno. Wszyscy znajdujący się na parkiecie albo pouciekali na boki, albo połączyli się w pary.
- Mogę? - Justin wyciągnął rękę w moją stronę.
- Chętnie. - odpowiedziałam.
Chłopak objął mnie w talii, a ja położyłam ręce na jego karku. Zaczęliśmy poruszać się w wolnym rytmie muzyki. Po pewnym czasie poczułam jak Justin mocniej mnie do siebie przytula, tak jakby chciał spełnić prośbę mojej mamy. Podczas tańca z nim czułam się najbezpieczniejszą osobą na świecie. Muzyka przyśpieszyła, a my nie mieliśmy zamiaru siebie puścić.
- Wyjdziemy? - szepnął mi do ucha Justin.
- Okej. - odpowiedziałam.
Nadal obejmując mnie jedną ręką Justin próbował przepchnąć się do drzwi prowadzących do ogrodu.
- Coś nie tak? - zapytałam kiedy usiedliśmy na bujanej ławce.
- Wszystko okej. Chciałem tylko pobyć na osobności. - odpowiedział.
Siedzieliśmy w ciszy, gdy nagle zaczął mówić.
- Kate.. - powiedział wstając.
- Tak? - spojrzałam na niego zaskoczona.
- Twoja mama powiedziała mi o twoim ojcu.. - przerwał aby wybadać moją reakcję. Widząc, że czekam aż powie coś więcej, kontynuował. - Wiem, że bardzo to przeżyłaś i chcę, żebyś miała pewność, że ja cię nie zostawię.- Zaskoczona jego słowami wstałam żeby móc spojrzeć mu w oczy. - Chcę żebyś czuła się przy mnie bezpieczna i żebyś mi zaufała.
Jego słowa wzruszyły mnie tak bardzo, że po moich policzkach zaczęły płynąć łzy.
- Nie płacz, proszę, nie płacz! - spanikował. - Pozwól mi tylko się tobą zaopiekować..
- Ja.. - nie wiedziałam co powiedzieć.
- Zaufaj mi. -szepnął Justin.
- Ufam ci. - odpowiedziałam.
Jego usta spoczęły na moich w lekkim pocałunku.Chwilę później znajdowałam się w ramionach całującego mnie Justina.

_________________________________________________________________________________
PONAD 1000 WYŚWIETLEŃ! 
DZIĘKUJĘ, DZIĘKUJĘ, DZIĘKUJĘ! 
czytajcie dalej ;)) 

mój tt - @onewayyx

piątek, 3 maja 2013

ROZDZIAŁ 4

Do północy męczyłam się z zaśnięciem, w wyniku czego rano ledwo wstałam. Ubrana w czarne rurki, białą bluzkę i conversy czekałam na Ninę.
- Hej! - zawołała idąc w moim kierunku, odpowiedziałam jej uśmiechem. Zanim zdążyłyśmy zacząć rozmowę, przyjechał nasz bus. - Coś jest między tobą a Justinem? - zapytała dziewczyna chwile po tym jak zajęłyśmy miejsca.
- Jest.. bardzo miły, fajny.. lubię go.
- A może ci się podoba? - spojrzała na mnie podejrzliwie.
- A może. - zaśmiałam się. - A jak to jest z tobą i Dennisem? Widziałam, że się do siebie wczoraj zbliżyliście.
- O wilku mowa! - kiwnęła do wsiadającego chłopaka, z którym do busa wsiadł również Justin. Byłam zaskoczona ich obecnością.
- Wiedziałaś, że tu będą? - szepnęłam do przyjaciółki.
- Tak, to znaczy.. Dennis coś wspominał wczoraj.. - uśmiechnęła się. Znałam ten jej uśmieszek, nie mówiła mi wszystkiego!
- Nina?
- Tak? - udała, że wyrwałam ją z zamyślenia.
- Chcesz powiedzieć mi coś jeszcze?
- Wszystkiego dowiesz się w swoim czasie, kochana. - zaśmiała się.
- Cześć wam! - powiedzieli równo Justin i Dennis siadając naprzeciwko nas.
- Hej! - odpowiedziałyśmy.
Justin patrzał na mnie, a ja na niego. W końcu nie wytrzymałam i ze śmiechem odwróciłam wzrok na co chłopak się zaśmiał. Zbliżał się nasz przystanek więc obie z Niną wstałyśmy. Ku mojemu zdziwieniu chłopacy też wstali.
- A to niespodzianka! - spojrzał na mnie Justin i lekko się zaśmiał.
- O czym mówisz? - zapytałam zupełnie nie wiedząc o co mu chodzi.
- Wygląda na to, że będziemy chodzić do tej samej szkoły. - wyjaśnił.
Moje oczy automatycznie się powiększyły a usta szeroko otworzyły.
- Widzę, że już wszystko wiesz - zachichotała Nina. - zamknij już buzię.
Wykonałam jej polecenie, mimo że szok nadal mnie nie opuszczał. Że też ja na to nie wpadłam! Mogłam się tego domyślić! Gdzie ja mam głowę?!
- Entuzjazmem to ty nie tryskasz. - zaśmiał się Justin.
- Po prostu jestem w lekkim szoku. - uśmiechnęłam się. - A tak w ogóle, to od kiedy ty wiesz?
- Dennis powiedział mi dziś rano.
- Och, czyli nie jestem tak bardzo w tyle! - spojrzałam znacząco na parę stojącą obok. - Więc? Długo jeszcze będziemy tak stać, czy w końcu mnie oprowadzisz? - zaśmiałam się, a na jego twarzy od razu pojawił się uśmiech.
- Chodź! - wsadził sobie moją dłoń pod rękę, na co oboje wybuchnęliśmy śmiechem. Wolną ręką pomachałam Ninie, że spotkamy się na uroczystości rozpoczęcia.
Szliśmy przez długi korytarz napotykając co jakiś czas wzrok gapiów. W większości były to strzelające we mnie piorunami dziewczęta. Momentami nie mogłam powstrzymać się od śmiechu.
- To by było na tyle. Szkoła nie jest duża, więc powinnaś się w niej odnaleźć. Jakby co, służę pomocą. - uśmiechnął się.
- Dzięki, mam nadzieję, że sobie poradzę.
- Okej, to teraz odprowadzę cię na aulę.
Kiedy stanęliśmy przed pomieszczeniem, był tam już tłum ludzi. Nagle dostrzegłam Megan i Ninę próbujące przecisnąć się aby do nas dołączyć.
- Hej! - rzuciła do nas zasapana Megan.
- Cześć! - odpowiedzieliśmy, a ja dodatkowo ją przytuliłam.
- Emm.. Justin? - zaczęła dziewczyna. - Nie wiesz może gdzie jest John? Umówiliśmy się, że spotkamy się przed szkołą, a jego jak nie było, tak nie ma! - powiedziała oburzona.
- John ma w zwyczaju spóźniać się do szkoły, przede wszystkim na takie rozpoczęcia. Pewnie jeszcze śpi. - prychnął Justin.
- Co za kretyn! - wyrzuciła ręce w powietrze zdenerwowana Meg. - Nie żebym się martwiła, bo oczywiście się nie martwię, ale mógł dać znać, whatever!
- To cały on. Musisz się do tego przyzwyczaić. - próbował ją uspokoić.
- Jasne. - rzuciła
- Proszę zajmować miejsca w auli. - usłyszeliśmy głos kobiety.
- Okej, idźcie a ja z Dennisem pójdziemy po Johna. Mam nadzieję, że jeszcze dzisiaj się spotkamy? - spojrzał na mnie Justin.
- Yy, tak.. myślę, że tak.
- Cieszę się. Zaraz wracam. - uśmiechnął się i odszedł.
- Wyyy.. - wydukała Meg. - Chcesz nam coś powiedzieć, czy coś? Jesteście razem? - wyrzuciła w końcu z siebie.
- Nie! - odpowiedziałam prawie krzycząc.
- Okej, okej.. tylko pytam.
- Podobasz mu się i to bardzo. - tym razem odezwała się Nina.
- Proszę wchodzić dziewczęta! - zawołała na nas ta sama kobieta co wcześniej.
- Skąd to wiesz? - idąc kontynuowałam rozmowę.
- To widać. - szepnęła do mnie przyjaciółka.
- Ach tak? - rzuciłam. - To samo mogę powiedzieć o tobie i Dennisie!
- Nie mam nic do ukrycia. - odpowiedziała i obie zachichotałyśmy.
Czas spędzony na uroczystym rozpoczęciu strasznie mi się dłużył. Nie mogłam doczekać się, aż dyrektor skończy gadać. Kiedy to nastąpiło, prawie biegiem opuściłyśmy szkołę.
- Gdzie się wybieracie? - usłyszałam znajomy głos.
- John? - odwróciła się Megan. - Co ty tu robisz?
- Ponoć się za mną stęskniłaś..- zaśmiał się chłopak.
- Chyba mowa o kimś innym.. - spojrzała na niego piorunującym wzrokiem - whatever, dziewczyny co robimy? Idziemy gdzieś, czy będziemy tu tak stać?
- Oj piękna, na prawdę jesteś zła? - John podszedł do Meg i objął ją w ramionach.
- No to ja proponuję iść do parku, co wy na to? - Justin spojrzał na mnie i na Ninę.
- Jasne. - odpowiedziałyśmy równo.
Ruszyliśmy we czwórkę zostawiając za sobą nadal rozmawiającą parę. Zauważyłam, że Nina i Dennis powoli się od nas odsuwają, dając nam tym samym znak, że chcą porozmawiać.
- Nad czym tak myślisz? - szturchnęłam idącego obok Justina.
- Zastanawiam się tylko czy..czy nie będę zbyt nachalny proponując ci coś.. - spojrzał na mnie. Jego słowa mnie zaskoczyły, nie miałam pojęcia co chce mi zaproponować.
- Hm, powiedz o co chodzi to się przekonamy. - uśmiechnęłam się zachęcająco.
- Wiesz.. gdybyś miała dosyć tułaczki busami.. mogłabyś się ze mną zabierać do szkoły samochodem. - skończył szybko badając moją reakcję.
- Czy to jest dla ciebie w ogóle po drodze? - zaśmiałam się.
- Jak skręci się w jedną, drugą no i trzecią uliczkę, to jest jak najbardziej po drodze. - zaśmiał się widocznie rozluźniony.
- Nie chcę ci robić kłopotu.. - zaczęłam, ale Justin mi przerwał.
- Sam zaproponowałem. To dla mnie żaden kłopot. - obdarował mnie uśmiechem przeznaczonym dla mnie.
- W takim razie.. bardzo chętnie przyjmę twoją propozycję. - odwzajemniłam jego uśmiech.

Umówiliśmy się, że Justin przyjedzie po mnie o 7:45. Specjalnie wstałam wcześniej, żeby tym razem nie musiał na mnie czekać. Kiedy siedziałam w kuchni gotowa do wyjścia, weszła moja mama.
- Kate, jest za dwadzieścia! Co ty tu jeszcze robisz? Powinnaś być dawno na przystanku! - rzuciła do mnie zła, że siedzę sobie "jak gdyby nigdy nic". Ups, zapomniałam jej powiedzieć, niech to szlag!
- Mamooo.. nie jadę do szkoły busem.. - zaczęłam.
- No nie mów! Nigdy nie uwierzę, że z wygodnego busa przesiadłaś się na rower. - zaśmiała się.
- Nie. Jadę z kolegą. Samochodem. - próbowałam wybadać jej reakcję.
- Czym ty jedziesz? Przepraszam, z kim ty jedziesz? - była wyraźnie zszokowana.
- Z Justinem. Poznałam go jakiś czas temu.. Zaproponował, że mnie podwiezie, żebym nie musiała ciągać się wygodnym busem.
- To miło z jego strony, no nie? - patrzała na mnie podejrzliwie. - Kate, wolałabym wiedzieć o taki sprawach wcześniej. I chciałabym też poznać tego twojego Justina, czy jak mu tam. - uśmiechnęła się.
- On nie jest mój mamo! - chciałam powiedzieć coś jeszcze, ale usłyszałam dźwięk dzwonka. - To pewnie Justin. Lecę, nie wypada spóźnić się do szkoły pierwszego dnia, prawda?
W drodze do szkoły opowiedziałam chłopakowi o mojej porannej rozmowie z mama.
- Ja też chętnie ją poznam. - zaśmiał się patrząc w przednią szybę.
- Słucham? - nie wierzyłam własnym uszom.
- Jeśli nie chcesz, to nie. - powiedział szybko.
- Nie mam nic przeciwko.. tylko moja mama to straszna wariatka. Zaraz zacznie wymyślać, że jesteśmy parą i takie różne. - wykręciłam oczami.
- Nie mam nic przeciwko. - powtórzył moje słowa Justin i znów obdarował mnie "moim" uśmiechem, a no ja się zarumieniłam.

_________________________________________________________________________________
Przepraszam, że tak długo musieliście czekać na rozdział, ale majówka i te sprawy, wiecie jak to jest. 
Dziękuję Wam ludziki za ponad 800 wyświetleń! W jeden dzień potraficie nabić sporą ilość wejść! 
Kolejny rozdział już niedługo! ;) 
Tymczasem prosiłabym Was o zostawianie komentarzy, żebym wiedziała, czy wam się podoba ;) będę wdzięczna za każdą opinię!

#enjoy #muchlove
mój tt - @onewayyx

poniedziałek, 29 kwietnia 2013

ROZDZIAŁ 3


Podekscytowanie Megan nie miało końca. Przez cały pobyt w parku wymyślała różne historie, które mogłyby mieć miejsce podczas zaplanowanego na popołudnie grilla. Z Niną miałyśmy niezły ubaw.
- Idę do domu przygotować coś na jutro i ogarnąć się na to spotkanie. - powiedziałam wstając.
- Okej, tylko daj znać jak Justin się odezwie! - zachichotała Megan.
- Jasne. - odpowiedziałam z uśmiechem i odeszłam.

Przygotowałam ciuchy na jutro i włączyłam laptopa, jako pierwszego odświeżyłam twittera - w 1D dużo się ostatnio dzieje, cały timeline zawalony hotploteczkami na ich temat. Przejrzałam to i owo i postanowiłam obejrzeć jakiś film. Nagle dostałam sms, był od Justina "Pasuje wam spotkanie między 16 a 17?", "Jasne ;)" - odpisałam. "Przyjdę po ciebie ok. 16, może być?", Justin u mnie w domu? Hoh.. Z uśmiechem na twarzy odpisałam, że będę czekać. Napisałam dziewczyną co i jak i zaczęłam oglądać film.
Nagle usłyszałam dzwonek do drzwi, nie miałam pojęcia kto to może być. Spojrzałam na zegarek. 15:57! Zasnęłam oglądając film! Na dole na pewno czeka Justin! Przelotnie spojrzałam w lustro i zbiegłam na dół. Otworzyłam drzwi, za którymi stał brązowooki chłopak.
- Cześć! - uśmiechnął się wesoło.
- Hej.. ym wejdź! - odpowiedziałam. - Pojawiły się pewne komplikacje i nie jestem jeszcze do końca gotowa - zaczerwieniłam się.
- Wyglądasz bardzo ładnie. - uśmiechnął się ponownie, a ja na pewno byłam czerwona jak burak! - Skoro potrzebujesz jeszcze czasu to poczekam.
- To nie potrwa długo, tylko się przebiorę. Rozgość się, tam jest kuchnia jakbyś chciał się napić czy cokolwiek.. - pokazałam w kierunku pomieszczenia.
- Dzięki, poczekam tutaj, jeśli oczywiście mogę. - powiedział siadając na kanapie w salonie.
- Jasne, to ja zaraz wracam! - rzuciłam w jego stronę wchodząc po schodach.
Szybko weszłam do pokoju i przeleciałam wzrokiem ciuchy w szafie
- To będzie dobre. - powiedziałam do siebie wyciągając bordową bluzę i czarne rurki. Wciągając na siebie spodnie w podskokach weszłam do łazienki, nie mogłam uwierzyć, że pokazałam się tak Justinowi! Związałam włosy w staranny kucyk i pomalowałam lekko rzęsy. Stwierdziwszy, że jest całkiem okej wyszłam z pokoju.
- Już jestem, mam nadzieję, że nie nudziłeś się za bardzo.
- Nie, wręcz przeciwnie. Miałem przyjemność obejrzeć twoje zdjęcia. - uśmiechnął się wskazując na wiszącą obok półkę.
- O mój Boże! Wszystko tylko nie to! - zakryłam twarz rękoma.
- Hej, hej.. Byłaś naprawdę słodka, zupełnie tak jak teraz. - zaśmiał się Justin ściągając moje dłonie z twarzy  ani na moment ich nie puszczając.
- Wyglądałam jak pulpet! - wciąż wpatrywałam się w ziemię.
- Przesadzasz. - znów się zaśmiał. - Lepiej już chodźmy, jestem pewien, że twoja przyjaciółka już się nie cierpliwi.
- O tak, to na pewno! - w końcu miałam odwagę podnieść głowę do góry.
- Tak lepiej. - uśmiechnął się Justin.
Idąc do domu Niny, gdzie czekały obie przyjaciółki, miałam okazję dowiedzieć się trochę więcej o Justinie i jego kolegach, a dokładniej o tym jak spędzili wakacje.
- Tutaj mieszka Nina. - wskazałam na piękny dom z tarasem.
- Poczekam tu na was.. - zaczął chłopak, ale w tym samym momencie zza drzwi prawie w podskokach wyszła Megan a za nią Nina. - Albo i nie. - zaśmiał się, a ja zrobiłam to samo.
- Cześć gołąbeczki! - wytknęła do nas język pierwsza z dziewczyn.
- Nam też miło cię widzieć! - odpowiedziałam karcąco.
- Idźmy już, nie mogę doczekać się tego grilla! - znów zaczęła nadawać Meg. Wszyscy wybuchnęliśmy śmiechem, a ja z współczuciem spojrzałam na Ninę, która musiała spędzić z gruchającą Megan cały dzień.
Nasz spacer nie trwał długo. Nawet nie miałam pojęcia, że tacy chłopacy jak Justin i jego koledzy mieszkają w okolicy. Kiedy weszliśmy do wskazanego domu, zostaliśmy przywitani przez Dennisa. Był to raczej nieśmiały chłopak. Od razu pomyślałam, że z Niną świetnie by do siebie pasowali. Chłopak zaprowadził nas do ogrodu, gdzie czekał już John.
- Rozgośćcie się, a ja przyniosę coś do picia.
- Cześć piękne! - zawołał do nas John, choć tak naprawdę wydawało mi się, że mówi to tylko do Meg. Chyba spodobała mu się tak samo, jak on jej.
Usiedliśmy na wcześniej przygotowanych krzesłach. Siedziałam między Niną a Justinem podczas gdy gołąbeczki ćwierkały nad grillem.
- Chyba wpadli sobie  w oko. - powiedziała Nina patrząc na nich.
- Też tak myślę. - odpowiedziałam.
- Nie da się zaprzeczyć. John rzadko kiedy rozmawia w taki sposób z dziewczynami - dodał Justin.
- Fiu, fiu, fiu.. -zagwizdał Dennis wchodząc z powrotem do ogrodu i siadając na wolnym krześle koło Niny. -Czyżby coś się tu święciło, Biebs? - kiwnął na parę znajdującą się przy grillu.
- Niezła odmiana, co? - zaśmiał się Justin.
- Dajcie im spokój! - również się zaśmiałam.
- Czego tylko sobie życzysz. - zachichotał Justin obdarowując mnie "moim" uśmiechem. Zaczerwieniłam się na oczach wszystkich!
- Wyżerka! - zawołał John. Nawet sobie nie wyobrażał, jak bardzo byłam mu wdzięczna, za odwrócenie ode mnie uwagi znajomych.
Dopiero gdy zaczęłam jeść poczułam jak głodna byłam. Podczas jedzenia chłopacy przekomarzali się nawzajem zdradzając nam swoje dziecięce tajemnice. Nie potrafiłam opanować śmiechu kiedy Dennis opowiadał, jak to Justin wybrał się na ryby z nową wędką, ale niestety na nie nie dodarł, bo w drodze wędka wkręciła się w koło roweru i biedny musiał wracać do domu bez ryb i bez sprzętu. Dawno tak się nie śmiałam jak dziś wieczorem. Nagle zauważyłam, że Nina i Dennis nie siedzą z nami. Zajmowali teraz dużą drewnianą huśtawkę. Widać było, że świetnie się dogadują, na myśl o tym uśmiechnęłam się do siebie.
- Długo się przyjaźnicie? - zauważył moją zadumę nad parą Justin.
- Właściwie od małego. Chodziłyśmy razem do przedszkola i zostało tak do dziś.
- A z tą szaloną..? - kiwnął głowa w stronę Megan po czym oboje się zaśmialiśmy.
- Z Meg znam się niecałe 4 lata. Dobrze się dogadujemy, ale to nie to samo co z Niną, która wie o mnie więcej niż ktokolwiek.
- Rozumiem.- odpowiedział szczerze. - wydajecie się być spokojniejsze od niej. - zaśmiał się.
- O tak, to na pewno! Megan to prawdziwa wariatka, zresztą sam widzisz. A jak to było z tobą i chłopakami?
- Znamy się dosłownie od pieluchy. Nasze mamy się przyjaźniły i tak przeszło na nas.. Chodź, jestem ci coś winien. - Złapał mnie za rękę. Zaskoczona jego gestem otworzyłam usta ale zaraz je zamknęłam nie wiedzą co powiedzieć i wstałam.
- Dokąd idziemy? - w końcu wydusiłam z siebie.
- Jak zawsze ciekawa! - zaśmiał się. - Chcę ci tylko coś pokazać.
Znajdowaliśmy się teraz w domu Dennisa, a dokładniej w salonie.
- Chyba wszystkie mamy mają manie ustawiania wszędzie gdzie się da zdjęć ich dzieci, a mama Dennisa przede wszystkim. -wskazał na komodę, która przepełniona była fotografiami.
- O kurcze, jaki słodziak! - prawie pisnęłam patrząc na niebieskookiego chłopca ze zdjęcia. Usłyszałam chrząknięcie Justina. Spojrzałam w jego kierunku, właśnie trzymał w dłoni zdjęcie, na którym byli trzej chłopcy bawiący się w znanym mi już ogrodzie.
- Zgadnij kto to. - zaśmiał się wskazując na jednego z malców. Nie musiałam się nawet zastanawiać, te duże brązowe oczy była w stanie rozpoznać wszędzie.
- Też byłeś pulchny! - zaśmiałam się.
- Ej! - rzucił niby urażony. - Nie tak bardzo jak ty! - dodał wytykając w moją stronę język. Udając obrażoną wróciłam do oglądania fotografii Dennisa, prawie na każdym zdjęciu towarzyszył mu Justin i John.
- Ojj, nie gniewaj się, tylko żartowałem. - szturchnął mnie chłopak. Ledwo powstrzymując parsknięcie śmiechem, zachowałam zimną krew. - Kaaaate.. - zamruczał Justin na co moje mięśnie momentalnie się spięły. - Masz świetną figurę. - szepnął mi do ucha. Nogi się pode mną ugięły, moje policzki zalały się czerwienią, a po pokoju rozniósł się mój śmiech wywołany lekkim gilgotaniem. - Czy to znaczy, że mi wybaczasz? - zapytał.
- Zastanowię się. - szturchnęłam go łokciem i ruszyłam w stronę ogrodu.
Kiedy zaczynało robić się późno, a mnie ogarniało zmęczenie, Justin zaproponował, że nas odprowadzi. Co do czego, poszliśmy wszyscy. Mimo że szliśmy grupą to każdy był zatracony w rozmowie ze swoim "towarzyszem wieczoru". Wszyscy pożegnaliśmy się z Megan i Johnem, którzy skręcili w uliczkę prowadzącą do domu dziewczyny. Nadszedł czas pożegnania z Niną, umówiłyśmy się, że spotkamy się jutro rano, żeby razem jechać do szkoły i się pożegnałyśmy. Dalej szłam z Justinem sama.
- Już się zastanowiłaś? - zapytał nagle. Zupełnie nie wiedziałam o co mu chodzi.
- Nad czym? - odpowiedziałam mu pytaniem na pytanie.
- Skoro nie pamiętasz, to wolę nie przypominać. - zaśmiał się.
- Ach, to! - przypomniałam sobie sytuację w salonie Dennisa. - Już się nie gniewam, ale nie myśl że wpłynęły na tę decyzję twoje sztuczki - wytknęłam do niego język. - Robię to tylko dlatego, że znalazłam zdjęcie, na którym byłeś pulchniejszy ode mnie.
- Miałem nadzieje, że go nie dojrzysz - zaśmiał się - a i tak w tajemnicy, to nie były sztuczki tylko szczera prawda. - uśmiechnął się.
Znajdowaliśmy się właśnie przed moim domem.
- Dziękuję za miłe popołudnie i wieczór. - uśmiechnęłam się patrząc mu w oczy.
- Ja również. Było naprawdę miło. - odwzajemnił mój uśmiech.
- No także tego.. ja - zaczęłam, kiedy nagle przerwały mi usta Justina łącząc się z moimi. Byłam w szoku.
- Przepraszam.. nie powinienem.. - chciał coś powiedzieć, ale przerwałam mu w taki sam sposób jak on mi przed chwilą.
- Nie przepraszaj.. - uśmiechnęłam się. - Dobranoc. - powiedziałam kierując się w stronę domu.
- Dobranoc - usłyszałam. Justin ruszył w swoją stronę dopiero gdy otworzyłam drzwi frontowe.
CZY JA WŁAŚNIE CAŁOWAŁAM SIĘ Z JUSTINEM?!
_________________________________________________________________________________
Rozdział bardzo późno, ponieważ przypadkiem go skasowałam i musiałam pisać od nowa.
Mam nadzieję, że się spodoba, bo się napracowałam przy nim podwójnie.
Dziękuję za liczne wejścia x 


mój tt - @onewayyx